İşte Ben 1

Tevellüt! 1900’lü yıllar

Düşmüşüm ana rahmine

Bir Cumhuriyet Bayramında

Gelmişim dünya evine

Nur topu, aya benzer bir çocuk

Doğarken ben ağlamışım kaderime

Mutluluktan gülmüş el alem bana ne

İki-üç yaş geçmiş böyle

Anam belden alt yanımı,

Kundaklamış topraklı beze

Bırakmış kapı önüne, gitmiş tarlaya

Beni emanet etmiş çoban köpeğine

Sarılmışım “ana” diye, onun memelerine…

Gelmişim dördümde büyük şehre

Bana kim bakar hak getire…

Yaşım gelince yediye

Sökmüşüm alfabeyi,

Dedem kafasına koymuş bir kere

Camiye imam olacak diye…

Devam etsin kuran kursuna

Öğrenmişim namaz surelerini

Bilirim, farzı, vacibi sünneti

On iki de bitirdim mektebi

İmam Hatip yolunda

Çektim asıl eziyeti

Gitmedim okula, devamsızlıktan

İkinci sınıfta kestiler biletimi…

Yaş on altı oldu, göz gördü, gönül sevdi…

Ana yüreği, “küçüksün” dedi destur vermedi

Yaş on yedi oldu, deli çocuk uslanmaz!

Abla gelin olmuş gitmiş…

Evde ana hasta…

İnek sağılacak, çocuk bakılacak

Çamaşır, bulaşık! Kim yıkayacak?

Evlendir bekar oğlanı, gelin yapsın her işi…

Torun büyüt!

Görelim mürüvveti demişler

...Ve

On yedimde evlendirdiler…

Çocuk yaşta, çocuk sahibi oldum

Büyük oğlum dünya merhaba dedi

Yaş yirmi… Haydi, vatan borcu

Askere dediler…