Tabular Ve Duvarlar

Herşey;

Bir nehrin ağlamasıyla başladı.

Önceleri sessiz çığlıktı yalnızlık;

Cansızdı.

En derinlerde kanamaktı görevi;

Zararsızdı.

O !

Tabuların lahitlerinde saklanandı;

Rüyasızdı.

Yasaklı düşlerde sırdı, uyutulandı;

Unutulandı.

Ta ki;

Nehir çığlığa çığlık olana kadar.

Herşey;

Bir kez daha yeniden hatırlanacak;

Yaşanacaktı.

Güven, korkuları; cesaret geceleri;

Kovalayacaktı.

Gün kapıdaydı;

Güneş yağmuru özlerken başlamıştı;

Teslimiyetti sunulan.

İlk yaprak savrulurken tüm endişeler;

Sonra hüzünler uzaklaşıyordu.

Yağmur yağıyordu;

Her düşen damla yeni bir umut,ümitti;

Beklentiydi.

Hissedilen, sevene sevinçti,sadakatti;

Bağlanmaktı.

Sessiz çığlık;

Şimdi konuşan bir okyanustu, mutluydu;

Aşıktı,vurgundu.

Taze hayallere doğuyordu sabahında;

Düşüne yatıyordu gecesinde.

Tabular yıkılıyor;

Yaşam yeni baştan inşa ediliyordu;

İnançtı nehrin nefesine duyulan.

Hayatın resmi;

Temiz bir tuvalde tekrar çiziliyordu,

Planlar iki kalp için kalpten yapılıyordu.

Bir gün,

Günler hızla akıp geçerken;

Ayazlı günler,

Başladı hayalleri kursakta buz tutan.

Seviyorumun karşılığı biliyorum oldu,

Özledimin yüklemi ben de ilan edildi,

Yıkılamayan duvarlar;

Fısıldandı uzun cümle aralarından,

Gerekçesi bilmiyorum yazıldı utançtan.

Sancılı süreç başlıyor;

Nehir yavaş yavaş çekiliyordu yataktan,

Şehir sessizliğe terk ediliyordu sancıdan,

Merak ve endişe Azrail’di şimdi korkutan.

Suskun günler;

Takvim sayarken ufuksuz,

Gece sabahları, gün akşamları sayıklıyordu.

Beklenen gün;

Geldiğinde sessiz çığlık son kez haykırıp,

Ağladı kalbiyle, sonra konuştu yüreğiyle.

Neden ? dedi çaresiz, bekledi sebebsiz.

Önce anlamıyorsun dendi,

İnceden,

Sonra yapamıyorum geldi,

Derinden.

Biri tabularını yıktı,

Diğeri duvarlarını yıkamadı..

Ve

Herşey;

Bir nehrin yanılgısıyla başladı,

Ama bir okyanusun yeniden ölmesiyle bitti !

Bülent KAYA