Zül Degil Dostum

ZÜL DEGiL DOSTUM

Davası olana yasaktır küsmek

Yiğide sevdası zül değil dostum.

Var mı bir darbede umudu kesmek?

Aslolan hedeftir yol değil dostum.

Kalsak da bu yolda, yalnız, kimsesiz

Yine de durmak yok zulüme sessiz

Nesline payedir bıraktığın iz

Alçaktan beklenen gül değil dostum.

Say ki VATAN bir bağ, bağcı da sensin

İsteriz mahsül bol, ürün has densin.

Kurtlusu, kurtsuzu hep temizlensin

Elmaların hepsi kal değil dostum.

Gel, hiç sevindirme nankör, haini

Sokma yüreğine öfkeyi kini

Bir sözümüz vardı; hatırla dünü

Kızgınlık bize has hal değil dostum.

Demem ki, ne dense hep sineye çek

Sabrın da sonu var; bu da bir gerçek

Burada aslolan terazi, ölçek

Bizim de dilimiz lâl değil dostum.

Bir kutlu çınara, dala aitsin

Toparla kendini, sitemin bitsin

Vefasız olanı yolcu et gitsin

Kimse vazgeçilmez kul değil dostum.

Çok engel olsa da, düşsen de bîtâp

Hoş gelsin gönlüne, her dert ızdırap

Hirâ'dan yükseldi O kutlu hitap

Klavuz Kur-an'dır; fal değil dostum...

Mecit AKTÜRK

Ye'se düşüp küsen bir DOSTA naziredir.