Dost Bildiklerim

Dost Bildiklerim

Kalbin karalığı vurunca göze

Nefret güfte olur söylenen söze

Sen söyle sen işit, gerek yok bize

Meydan sana kalmış, bilsin dostların...

Zeytinyağı gibi bir de üste çık

Huzuru bozmaktan ne usan ne bık

Gözlerin musluğu zaten hep açık

Ağla gözyaşını silsin dostların...

iblis bir gâfile selam verince

Hazırdır çukuru, hem de derince

Sırtında kul hakkı kabre inince

Söyle de yanına gelsin dostların...

Yangına körükle gitse de gafil,

Hesabın sonunda bakar ki sefil

Üfleyince sura, bir gün İsrafil

Sıkıysa, dünyada kalsın dostların...

Bir musibet beni düşürmez ye´se

Alıştı kulağım detone sese

Kavgayı seyretmek meziyet ise

El çırpsın, izlesin, gülsün dostların...

Cümbüş var de, çağır, sen de ol köçek

Ya da gir halaya, bir de başı çek

Doldur zehirini kadehten bir çek

Neşeyle oynasın, çalsın dostların...

Gâye haksız iken çıkmaksa galip

Say ki ben yenildim, tak boynuma ip

Yüzsünler derimi, ölsün bu garip

Dört yana tellallar salsın dostların...

Derdimi Rabbime ettim havale

Bundan böyle seni almam kaale

Hançeri sırtımdan vursalar bile

İstemem kahrolsun ölsün dostların...

Bakma el elinden gelen alkışa

Yazıktır, çevirme yazını kışa

Gitmesin yazdığım dizeler boşa

Okusun, bir ibret alsın dostların...

Mecit AKTÜRK