İstanbul Şiiri Ben Hastanede Yavrularım Evde Bekler Beni

Hapsolmuş parmaklıklarda oturmaktayım
Hüzün ve burukluk duygusu karışık
Beş dakika telefonda bir mutluluk
Sonra seni seyrediyorum ey İSTANBUL

Minarelerin karşımda dizi dizi
Denizinde gemilerin sanki bir inci
Kara tren düdügünü öttürdü yine gidiyor
Benden selam söyle yavrularıma ey İSTANBUL

Mahkum ettin beni kendine sanma
Bir gün bende sokaklarında gezecegim
Kadıköy den vapura binip, karşıda inecegim
Günümü bekliyorum bekle beni ey İSTANBUL

Yollarına halı mı serdimde aldın beni
Aldın da buralarda hapsettin beni
Bin bir türlü insan içinde boguluyorum
Benden başka insan mı bulamadın ey İSTANBUL

Trenin sesi yok oldu ben yine buradayım
Vapurun vardı limana ardından bakakaldım
Arabanda tükendi yuvama varamadım
Bir gün seni terkedip yavrularıma gidecegim

Beklede gör İSTANBUL

---------------------------------------------

BU ŞİİRİ HASTANE KÖŞESİNDE 94 YILINDA YAZMIŞTIM YAVRULARIM ÇOK KÜÇÜKTÜ VE ZORUNLU AYRILMAK DURMUNDA İDİM İÇİM YANDIGI BİR ANDI ..GATA EGTM HAST