Zorlu Dönemeçler-1-b1-40-43

                 40. GARİP  BİR   CASUS

Köy  odasında  bir  radyo  vardı,  Ne  zaman  ve  kimin  tarafından   temin  edildiği  hakkında,  muhtelif  rivayetler  dolaşırdı.  Haber  saatleri  gelince,  köylü,  bilhassa,  büyükler,  odaya  dolar,  kulak  kesilirlerdi.  En  büyük  merakları  haber  dinlemek,  ondan  sonra,  o  haberler  üzerinde  ,  kendilerine  göre  yorumlarda  bulunmaktı.  Almanlar,  komşusu,  Polonya'ya,  saldırmış,  ikinci  cihan  harbi  patlak  vermişti.  Almanların,  bazı  memleketleri,  kolaylıkla  işgal  etmesi,  Türk  insanını  da  endişeye  sürüklemişti.  Acaba,  bizim  için,  Türkiye  için  bir    tehlike  var mıydı? ATATÜRK  öldüğüne  göre,  İnönü  ne  yapacak,  nasıl  davranacaktı?  Türkiye'yi  harbe  sokmayacak  bir  çare  bulunabilecek  miydi?  Artık,  köy  odasında,  bütün  konuşmalar,  yorumlar,  bu  konu  üzerinde  yapılıyordu.

Bir  gün,  Yusuf  Kaya  ile,  Kel  Şevket,   önlerinde,  garip  kıyafetli,   bir  yabancı  ile,  dağ  yolundan,  pınar  önüne,  çıkıp  geldiler.

-Bu  bir  casus!  Casus  yakaladık,  diyorlardı.  Genç  adam,  yabancı  dilde  konuşuyor,  eliyle,  gökyüzünü  işaret  ediyor,    bazı  hareketler  yapıyor ,   fakat,  hiç  bir  şey  anlaşılmıyordu.  20-25  yaşlarında  görünüyordu;  üzerinde,  boz  renkli,  tuluma  benzer,   bir  giysi  bulunuyordu.  Giysisi    toz  toprak  içinde,   yüzünde  çizikler, giysisi nin   kol  ve  bacaklarında  yırtıklar  görülüyordu.

Yusuf  Ağa,  muhtar  olarak,  manyetolu  telefonun  başına  geçti.  Güdül'e,   jandarmaya  telefon  etme  gayretine  düşmüştü.  Zorlukla,  telefonun  ucundakine,  meram  anlatabilmişti.  Sonra  ,  köylüye  dönerek,

-İki  jandarma  gönderecekler,  Onlar  gelinceye  kadar,  yabancıyı  gözden  uzak  tutmayalım.  Belki  karnı  açtır,  bir şeyler,  ikram  edelim,  dedi,.  Sonra,  bana  dönerek,

-Git  anana  söyle,  yiyecek  bir  şeyler  hazırlasın,  ekmek,  üzüm,  ayran,  gözleme,  ne  varsa  getir,  diye  buyruk  etti.

 Genç  adamın  aç  olduğu  belli  idi;  O  ikram  edilenleri  yerken,  köylüler  de  merakla  bakıyorlardı.  Bir  yandan  da  konuşmaya,  yorumda  bulunmaya  devam  ediyorlardı.  Kimine  göre  Alaman,  kimine  göre  İngiliz,  kimine  göre  ise  Rus  casusuydu.  Böyle  konuşmalar  uzayıp  giderken,  İki  silahlı  jandarma,  çıkageldi.   Birisinin  kolunda    kırmızı  bir  işaret  vardı.  Yusuf  ağa  Ona,  onbaşım  diye  hitap  ediyordu.  Yabancıyı,  jandarmaya  teslim  eden  muhtar,  rahatlamış  görünüyordu.  Jandarmalar,  casusu,    önlerine  katıp    götürmüşler,  biz  çocuklar  da  Onların  arkasından,  harmanlara,  hatta,  gözden  uzaklaşıncaya    kadar  takip  etmiştik ..

 Bu   konu,  günlerce,  köy  odasında  konuşulmuş,  durmuştu. Netice,  Ankara'dan  Güdül'e,  Güdül'den  de  köye  ulaşmıştı.  Meğer  casus  dediğimiz,  Alman  pilotuydu.  Romanya'dan  havalanmış,    Rusya'nın,  Karadeniz'deki   tesislerini  keşif  maksadıyla  görevlendirilmişti.  Dönüşte,  yolunu  şaşırmış,  saatlerce  havada  dolaştığı  için  yakıtı  bitmişti.  Pilot da  uçağı  terk  edip,  atlamaya  mecbur  kalmıştı.  Uçağın  enkazı  konusunda  ise,  yakıtı  bittiği  için  yanmadığı,  parçalanıp    orman  içine  dağıldığı  yorumu  yapılmıştı.  Pilot  ise,  Paraşütünü,  ormana  gömerek,  meskun  bir  yer  bulmak  ümidiyle  bir  patikayı  takip  etmişti .  Bizimkiler  de  işte  bu  sırada,  casus  diye  Onu  yakalayıp  köye  getirmişlerdi.  Ben  de  ilk  defa,  bu  vesile  ile  bir  pilot   görmüştüm.  .

               41. İLK  HEVESLERİM

        Gerçi  Ankara-  İstanbul    arasında  sefer  yapan  uçakları,  zaman,  zaman,  Güdül  semalarının  üzerineyken  görüyorduk,  sesini  de  duyuyorduk.  Onları  gökyüzünde  izlemek,  benim  en  büyük  merakımdı.

Abacılardan  İbrahim'le  iyi  arkadaştık.  Boş  vaktimizde,  Onunla  beraber  olur,  tarlalarda  koşar,  asmalardan  üzüm  yer,  kuytu  bir  yere  oturduğumuzda; " geçecek  uçağı  kim  önce  görecek"  diye  bahse  girerdik.  Önce  uçağın  sesini  duyar,  sonra gök  yüzüne  gözlerimizle   tarayarak,  kendisini  görmeye  çalışırdık.  Güya  kendimce  deneye,  deneye  bir  yöntem  geliştirmiştim.   Önce  ses,  arkasında  görüntü  diye.  Böyle  bahse  girdiğimiz  zamanlarda  bu  yöntemi  kullanarak,  önce  sesin  geldiği  tarafa  kulaklarımı  çevirir,  sonra,  gözümü,  arka  taraflarda  tarayarak,  uçağı,  arkadaşımdan  önce  bulurdum.  Bazen,  madeni  kısmı  güneşten  parlar,  daha  çabuk  görmemize  imkân  verirdi.

   Yine  böyle  konuşmalarımızda,

-İbrahim! Ben  bu  köyde  durmayacağım,  bir  gün   muhakkak  gideceğim,  belki  de  Şu  uçağı   kullanan    gibi,  pilot  olacağım,  derdim.  İbrahim  de 

-Hadi  lan!  Bunun  imkanı  yok  işte,  diye,   benimle  alay  ederdi.  Sözlerim,  tabii  ki  hayalden  öte  bir  şeydi.  Olmayacağını  ben  de  biliyordum. Bu,  gerçekleşemeyecek  büyüklükteydi  ama  benim  ilk  hevesimdi.   Diğer  heveslerim  ise  böyle  büyük  değil,  küçük,  küçük  şeylerdi.  Muhittinin  getirdiği  gibi  bir  bisikleti,  küçük  kardeşim,  Celal  için  istiyordum,  Büyüyüp,  para  kazandığım  zaman, -sanki  kardeşim  öyle  küçük  kalacakmış  gibi-,  Ona  bir  bisiklet  alacağım  diye  kendi,  kendime  söz  verirdim.

 Çakı  ve  ayna,  köy  çocuklarının  en  çok  sahip  olmak  istedikleri  şeylerdi.  Dağda,  bağda,  kırda,  çakı,  en  çok  kullanılan, ihtiyaç  duyulan  bir  aletti.  Onunla  üzüm  salkımını   keser,  yaş  cevizi  oyup  içini   çıkarır,  söğüt  alından  düdük  yapar,  velhasıl ,  sayılamayacak  kadar  çok  iş  gördürürdük.  Aynı  zamanda,  bizim  için,  fiyaka  ve  koruma  aletiydi.

Aynaya  gelince:  Bu  da  her  an  cepte  taşınır,  arada  bir  çıkarılarak,  yüze,  göze  bakılır,  kendi,  kendimizi  tetkik  etmemizi  sağlardı.  Bir  de  iyi,  kötü  bir  tarak  olursa,  fiyakaya  diyecek  olmazdı.  Ben  bunların  üçüne  de  sahiptim.  Tarakla  çakıyı  ,  Muhittin  ağabeyim,  İstanbul'dan  ilk  gelişinde,  getirmişti.  İbrahim  Agam  da   eski  aynasını  bana  vermişti.

Yalnız  kaldığım  zamanlar,  ben  de  aynayı  elime  alır, yüzümü,  gözlerimi,  saçlarımı,  kulaklarımı,  dişlerimi   ayrı,  ayrı tetkik  ederdim.  Gözlerim  küçükçeydi,  ama  renkleri  güzeldi.  Elâ  mıydı?  Mavi  miydi?  Bana  göre  güzeldi  işte!  Bakışlarımın  ifade  ve  manası  bana  bağlı  idi.  Bazen  yumuşak  ve  sevecen,  bazen  de  sert.  Burnum  büyükçeydi.  (sonraları,  daha  da  büyüyecek,  beni  oldukça  çirkin  gösterecekti),  Saçlarım  kumral  gibiydi.( sonraları,  simsiyah  ve  kirpi  gibi  sert  olacaktı)  Yüzümün  şekli  ve  rengimden  hiç  şikayetim  yoktu.  Buğday  rengindeydi.  Dişlerim  muntazamdı,  ama,  İbrahim'inki  kadar  iri  ve  beyaz  değildi.  Ayaklarım  fazla  taraklı  değil,  fakat  devamlı  yalım  ayak  dolaştığımdan,  oldukça  büyüktü.  Ellerim  de  oldukça  büyük,  parmaklarım  da  uzundu.

Köy  odası  hariç,  kimsenin  evinde,  radyo  yoktu. H.  Hüseyin  amca,  bir  kurban  bayramı,  Ankara'dan  geldiğinde,  anlaşılan  daha  önceki  hizmetlerime  karşılık,  bana  bir  oyuncak  getirmişti.  Bu  basit  bir  radyo  idi.  Kulağa  giren  bir  kulaklığı,  içinde  bir  nevi  kömürü  olan  camdan  bir  tüpü,  kömüre  temas  sağlayan,  iğne  gibi bir  teli  ve  nihayet,  toprakla  irtibatı  sağlayan  bir  kablosu,  teli  vardı.  Nasıl  çalıştığını,  H.  Hüseyin  amca  bana  öğretivermişti.  Gerçekten,  bilhassa,  güneş  battıktan  sonra,  Ankara  radyosunu  dinlemem  mümkün  oluyordu.  Daha  çok  şarkı  ve  türküleri  dinlemesini  seviyordum.  Şarkıcıların  sesi,  bana  öyle  güzel  geliyordu  ki,  çocuk  olduğum  halde,  adeta  mest  oluyor,  duygulanıyor,  zaman,  zaman  da  göz  yaşlarımı  tutamıyordum.  Bazen  de  şarkı  söyleyen,  kadın,  kız  herkimse,  Ona  aşık    olur,  o  yaşta  ,  hayal  alemine  dalar, " gelse  de  yalnızca  bana  şarkı  söylese"  diye  içimden  geçirirdim.  Acaba,  çocukluğumda,  ana  ninnisi  duymadığımdan  mı  ileri  geliyordu  bu  duygusallığım,!  Merak  ederdim

                      42. KÖPEK  VE  EŞEĞİN  KİNİ

Köy  çocuğu  olup  da,  olumsuzluklarla  karşılaşmamak

 mümkün müydü? Dağa  veya  bağa  giderken,  genellikle,  Kara  Mehmetlerin  evinin  önünden  geçiyordum.  Onların,  8-10  baş  davarı,  kapılarının  önünde  bağlı  bir  de  köpekleri  vardı.  Köpekleri  sevmeme  rağmen,  her  nedense,  oradan  geçerken, beni  görünce  havlardı.  Ben  de   köpeği  kızdırıcı  hareketler  yapmaktan  zevk  alıyordum.  Bir  gün  yine  oradan  geçiyordum  ki,  nasıl  olduysa, köpek  tasmasından  kurtuluvermez  mi!  Durumu  fark  ettim  ama  geç  kalmıştım.  Peşimden  koşup,  bir  anda  dişlerini,  bacağıma  geçiriverdi.  Bende  feryat  ,  figan!  Neyse  ki   pınarın  önü  çok  yakındı,  orada    her  zaman  insan  bulunurdu.  Orada  oturan  büyükler  hemen  müdahale  ederek,  beni  kurtardılar;   çok  korkmuştum  , önce  su  içirdiler,  sonra da  yaramı  açıp  yıkadıktan  sonra  tütün  bastırdılar.  Ne  doktor,  ne  de  ilaç  vardı.  Kimse  de  bu  durumu  fazla  önemsememişti.  Ama  ben    haftalarca,   zorlukla  yürümüş,  bacağımın  sızısını,  günlerce  içimde  hissetmiştim.

Her  zaman  odun  taşıttığım,  eşekle  aram  pek  iyi değildi.  İnatçı  hayvan,  bilhassa,  odun  yüklerken  yerinde  durmaz,  benden,  arada  bir  sopa  yerdi.

Bir  gün  yine  oduna  giderken,  onu  bir  taşın  önüne  çektim,  ve  semerine  atlayıp,  üzerine  kurulmuştum.  Şeytan  dürtmüştü. Soğuk  pınardan  ılıcalara  kadar,  düz  yolu,  eşeği  bir  atmışçasına  koşturarak,  kat etmek  istedim.  Başlangıçta,  hakikaten,  bir  at  gibi  tırıs    koşuyor,  ben  de   heyecanla  karışık  sevinç  duyuyordum  ki  yolun  sonuna  doğru,  eşeğe  sanki  bir şeyler  oldu,  arka  ayaklarıyla  çifteler  atmaya  başladı.  Onu  zapt edemedim,  çüş,  müş  dedimse  de  nafile,  artık  kontrol  ondaydı  ve  netice  ,  Beni  sırtından,  bir  anda  atıverdi.  Başım  bir  yere  çarpmış  olmalı  ki   feleğimi  şaşırdım,  bir  müddet  yerde  uzanmış,  kendime  gelemedim.  Kendime  geldiğimde,  eşek,  ileride  durmuş,  alay  eder  gibi,  kara  gözleriyle  bana  bakıyordu. Eşekten  düşmenin,  bu  kadar  kötü  olacağını  bilmiyordum,  (  Tevekkeli  ,"eşekten  düşeceğine,  attan  düş "  dememişler .  Artık  eşeğe  fazla  kızamıyordum.  Çünkü  bu  sonu,  kendim  hazırlamıştım.

Bir  gün  de  pınarın  önünde,  arkadaşlarla,  şakalaşıp,  didişiyorduk.  Her  nasıl  olduysa,  birisinin  dirseği,  çenemin  altından  yukarı  doğru,  bir  balyoz  gibi  iniverdi .  Birden,  ağzımdan  kan  boşanmaya  başlamıştı.  Büyükler  görüp  yetiştiler,  ağzımı  açtırıp  baktılar.  Dilim,  neredeyse,  ortasından  ikiye  ayrılmıştı.  Ufak   bir  parça  tutuyordu.  Anlaşılan,  konuşurken,  dilim  dışarıdaydı  ve  o  esnada  darbeyi  yemiş ;  alt ,  üst  dişlerim  de  bıçak  gibi   dilimi   kesmişti.  Yapılacak  bir  şey  yoktu;  ne  doktor  vardı  ne  de   hemşire.  On  beş  gün ,  önce  su,  sonra  da  süt  ve  çorba  ile    beslenmek  mecburiyetinde  kalmıştım.  Gecelerim   uykusuz,  gündüzlerim  sızı  ile  geçmişti.  Zamanla   dilim  kendiliğinden,  birbirine  kaynadı.  Ama  izi  kaybolmayacak,  dilimi  dışarı  çıkardıkça,  o  olayı  hatırlatacaktı.

Taş  atmak,  taşla  herhangi  bir  yere  veya  şeye  nişan  alarak  vurmak,  köy  çocuklarının  vazgeçemeyeceği  bir  alışkanlıktı.  Kuş  avlamak,  veya  hayvan  güderken,  onları,  istediğimiz  yöne  sevk  etmek  gerektiğinde,  taş,  en  çok  baş  vurduğumuz  nesne  idi.  Hatta,  arkadaşlar  arasında, " kim  daha  iyi  nişancı"  diye   bahse  girdiğimiz  oluyordu.  İşte  böyle  bir  bahis  sırasında,  benim  attığım  taş  sekerek,  ORMANCININ  oğlunun  başına  isabet  etmişti.  Orman  memuru,  bilhassa,  yaz  aylarında,  Hacıların  evinde,  misafir  kalıyordu.  Hacının  Selahattin  ve  misafir  çocuk  ta  bizimle  beraber     olur  bazen  oyun  oynardık.  Attığım  taştan  dolayı,  çocuğun  başı  kanadığı  için,  köyde  hadise  olmuştu.  Annesi  gelip,  Onun  akan  kanını  durdurmuştu,  ama,  herkes  babasından  çekiniyordu.  Acaba,  babası  ne  diyecek,  bu  olayı  nasıl  karşılayacaktı?.  Orman  memuru  köylü  için  kral  kadar  önemliydi.  Bu  sebeple    köylülerden   beni  azarlayan  bile  çıkmıştı.  Neyse  ki,  ormancı,  köyde  değildi,  diğer  köylere  gözlem  için  gitmiş  ve  iki-  üç  gün  sonra  dönmüştü. Çocuğun  başı  da  bu  zaman  zarfında  iyileşmeye  yüz  tuttuğundan,  babası,  bu  olayı  normal  karşılamış  ve  hadise  de  böylece  kapanmıştı.

43.  YABANCI      KUMA 

Yusuf  Ağa,  sık,  sık  Karacaviran  köyüne  giderdi.  Bizim  köy  ile  komşu  köyün  arasında  4-5 km.  mesafe  vardı. Orası  ,  bizim  köyden  büyük  ve  zengindi.  Onların  da  bağları  ve  bilhassa,  çay  kenarında  havuç  tarlaları  vardı.

Bir  gün  anam  hastalandı,  acılar  içinde  kıvranıyordu.  Bana,

-Yusuf!  Ölüyorum,  git ,  amcana  haber  ver,  gelsin, dedi.  Sık,  sık  midesinden  şikayet  ediyordu,  otururken,  hep iki  büklüm  olur,  devamlı , elini yumruk  yapar,  midesinin  üzerine  bastırırdı.  Bu  sefer  durumu  çok  kötü  görünüyordu,  ölecek  diye  korkmuştum.  Komşu  köye  doğru,  hem  koşuyor,  hem  de  ağlıyordum.  Ne  kadar  zamanda  oraya  vasıl  oldum,  hatırlamıyorum ,  ama  tazı  gibi  koşmuştum.   Amcamın  nerede  olduğunu  tahmin  ediyordum.  Hacı  Ömer  Ağa   faizle  para  verirdi  ve  ikisinin  arası  çok  iyiydi.  Tahminim  doğru  çıkmıştı.  Ona  yaklaşarak:

Amca!  Anam  çok  hasta,  ölecek  galiba,  Seni  çağırıyor, dedim. O  eşek  sırtında,  ben  yaya,  hemen  yola  koyulduk.  Öyle  koşuyordum  ki,  bazen  onu  geçiyor,  sonra  durarak  bana  yetişmesini  bekliyordum.

Köye  vardığımızda,  anamın  sancısı  geçmişti.  Yusuf  Ağa  anama  bakarak;

-Seni,  Ankara'ya,  kardeşimin  yanına  göndereyim,  bir  doktora  götürüp  göstersin,  dedi.

Güdül  pazarını  bekledik. Yusuf  Ağanın  üvey  babası,  bekçi  Hasan  dede  ve  ben  anamı,  eşeğe  bindirerek,  Güdüle  götürdük.  Onlar,  külüstür  bir  otobüsle  Ankara'ya  gidecek,  ben  de  eşeği  köye,  geri  getirecektim.  Tanıdık,  bakkal  Caferlerin  dükkanında,  otobüsün  hareket  saatine  kadar  bekledik.  Onları  yolcu  ederken  üzüntüm  çok  büyüktü.  Köye  dönerken,  eşek  sırtında  "anam  iyileşsin"  diye  Tanrıya  dua  ediyordum.

Hasan  dede,  anamı,  H.Hüseyin  amcalara  bırakıp  geri  dönmüştü. Aradan  15  gün  geçmiş,  anamdan ,  henüz  ,  bir  haber  çıkmamıştı.  Köyde  de,  bir  dedikodu  almış  yürümüştü: Yusuf  Ağa,  Karacaviran'dan  bir  kız    ile  evlenecekti.

Komşu  köye  sık,  sık  gitmesinin  sebebi  buydu  demek,  artık  işin  mahiyeti  anlaşılmıştı

Haber  gelince,  eşekle,  anamı  almak  üzere,  Güdül'e  gittim.  Anam,  bakkal  Caferlerin  dükkanında  oturmuş,    bekliyordu. Beni  görünce,,  mavi  gözleri  güler  gibi  oldu.  Yolda  gelirken;

-Ana  hastalığın  geçti  mi?  diye  sordum.

-Doktorlar  muayene  ettiler,  ama  bir  şey  bulamadılar,  yine  de ,  midem  için,  toza  benzer  bir  ilaç  verdiler,  cevabını  vermişti.  Ama ,  ben ,Onun  hala  dalgın  ve  üzüntülü  olduğunu  görüyordum.  Sevgili  küçük  oğlu,  Celali  bile  sormamıştı   ve  yol  boyunca,  hiç  konuşmamıştı.  Belki  de  Yusuf  Ağanın ,  üstüne  kuma  getireceğini  biliyordu.?  Belki  de,  daha  önce,  bu  konuyu  konuşmuşlardı?

Anam  evde  artık   hayalet  gibi  dolaşıyordu.  Hiç  sesi  çıkmıyor,  sanki,  dünyadan  elini,  eteğini  çekmiş   gibi  davranıyordu.

Bir  gece,  yattıkları  odadan  sesler  yükseldi;  kulak  verdim,  münakaşa  ediyorlardı.  Seslere  Nadire  de,  Emine  de  uyanmış,  merakla  dışarı  çıkmışlardı.  Galiba,  anam  ağlıyordu. .

 O  geceyi  takip  eden  günlerde,  anam   hocalara  gider  olmuştu.    Geredeli  hocaya  iki  defa  muska  yazdırmıştı.  Ümitsizlik  neticesi,  çareyi  böyle  şeylerde  arıyordu.  Kendisini  çok  zavallı  hissediyordu.  Başında,  Nadire  ve  Ben,  iki  yetim  vardı.  Celal  de  henüz  bebekti.  Babasından  kalan  tarla  ve  bağları,  Yusuf  Ağa  elinden  almış,  satmış,  yeni  bir  ev  yaptırmış,  ayrıca  sürü  sahibi  olmuştu.  Kocası  ile  nikahlı  olan  kendisi  idi.   Gelecek  olansa  kendine  kuma  olacaktı.  Ama,  bu  hadiseden  sonra,  en  büyük  çöküş,  kendini  yorgun  ve  olduğundan  daha  fazla  yaşlı  hissetmesiydi.  Kocası  kendinden  gençti ,  ama,  alacağı  kız,  Yusuf  Ağadan  çok  daha  gençti.  Yapacağı  fazla  bir  şey  yoktu.  Asırlardır,  Anadolu  kadınının   kaderi  böyleydi.  Erkekler  tarafından,  devamlı,  istismar  edilmişlerdi.  O  da  mecburen,  kaderine  boyun  eğecekti.

Yusuf  Ağa  yine  komşu  köye  gitmişti.  Bir  kaç  gündür  yoktu  ve    bitişikteki  eski  evde,  bazı  hazırlıklar  yapılmaktaydı.  Galiba,  gelin  oraya  gelecekti.

Bir  ara,  katır  ve  eşek  sırtında  bazı  eşyalar  gelmiş,  eski  eve  yerleştirilmişti.  Bir  kaç  gün  sonra  da,  Yusuf  Ağa,  yeni  karsıyla  çıkagelmişti.  Düğün  falan  yapılmamıştı  bizim  köyde;  Ama,  kadının  köyünde  neler  yapıldığı  hakkında  herhangi  bir  fikrimiz  yoktu.

Kadın  genç  ve  güzeldi.  20-22  yaşlarında  gösteriyordu.  Sakindi  ve  iyi  bir  insana  benziyordu.  Davranışları,  sanki,  anama  tabi  olmuş  gibiydi.  Anama,  abla  diye  hitap  ediyordu.  İsimlerimizi  çabucak  öğrenmiş,  ve  bizi  adlarımızla  çağırıyordu.

Anama,  bazen  kafa  tutan Nadire  ve  bana  ,  sığıntı  muamelesi  yapan  Emine,  yeni  anasına  karşıydı.  Sanki  Onunla  her   an   kavga  edecekmiş  gibiydi.  Belki  de  Ona,  babasının  sevgisini  çalan  kadın  gözüyle  bakıyordu.  Anamı  bütün  köylü  severdi.  Kimseyle  münakaşa  ve  dedikodu  etmez,  herkesin  iyiliğini  isteyen  sakin  bir  kadındı.  Bu  sebepledir  ki  bütün  köylü,  bilhassa  kadınlar  anam  için  çok  üzülmüşlerdi.  Bütün  köylü  için  yeni  gelen   kadın   bir  yabancıydı  ve  öyle  de  kalacaktı.

Yeni  gelinin  benimle  arası  iyi  idi.  Bana  anlayışlı  davranıyordu,  tarlalara,  bağlara  beraber  gidiyorduk.  Çalışkan  bir  kadındı,  Babası  ölünce,  ağabeyi,  Hüseyin  ağanın  yanına  sığınmış, orada  yaşamaya  başlamıştı.  Onların  da  tarla  ve  bağları  vardı  ve  oralarda  çalışmaya  alışkındı.  Şimdi  ise  Yusuf  Ağanın  tarla  ve  bağlarında  ,  kullanılamayan  kısır  yerleri  kazarak,  verimli  hale  getirmeye  çalışıyordu. Bu  arada,  bana  da   sözleriyle  gayret  veriyor,  çalışmamı  sağlıyordu.  Ben de  gücümün  yettiği  kadar  çalışıyordum.  Aramızda  duygusal  bir  bağ   doğmuştu.  Belki  de  anamın  göstermediği  yakınlığı,  O  gösteriyordu.