Aşık Olunca Herşey Oluyor İnsan

Mavinin,
Siyah tonunda kadeh kırdınız mı hiç ?
Ben kırdım.
Üstelik sayısızkere.
 
Peki özlemle girip hasretle çıktığınız kapının ardında kaldınız mı ?
Ben kaldım.
 
Bu yüzdendir ki o günden beri  Eylül kokar  her yanım, yaprak düşmeden gözlerim üşür önce.
 
İnsanı sevmek yüksek bir makamdı, aşık olduğunu sevmek ise şişenin dibinde intihardı ve ben imkansızı adam etmek istedim; adamlıktan çıktım.
 
Ağustos henüz yüzünü asmaya başlamıştı; güllere küseceğimi bilmeden yetiştirme telaşında olduğum zamanlardı. Üzerimden geçen bulutlara, yanımdan geçen rüzgara kafa tutuyordum.
Gözbebeklerim benden önce büyüyor, dudaklarım kalbimden daha hızlı çarpıyordu. Dilim fikirlerime küs ve ayaklarım yorgunluğuma diş biliyordu.
 
Siyahın,
Mehtap duruşunda fısıldadınız mı hiç ?
Ben dilsizdim o gece.
Üstelik saatlerce kirpiklerimin nemiyle anlattım arzularımı.
 
Bir insan yaşamı boyunca kaç kere ağaçtan elma düşerdi?. Ben en kırmızısıydım bıraktım kendimi boşluğa hesapsız. Tanrım ne kutsal bir ölümdü yaşadığım ve ne büyük mucizeydi sevdiğinin dudakları  arasında can vermek.
 
Aşk mı ?
Evet, evet aşıktım hemde çok aşıktım onlarkere yüzlerkere çok aşıktım, hatta tepeden tırnağa deliler gibi aşıktım.
 
Aşık olunca herşey oluyor insan !
 
Akılsızdım, serseriydim, sorumsuzdum, umursamazdım hatta en büyük aptaldım ama aşıktım işte.
 
Pişman mıyım ? Asla ! Üzülüyor muyum ? Evet / zaman zaman.
 
Sadece
 
Tek bir isteğim var !
 
Boğazın siyah sularına, “Sevemedi bizi İstanbul” yazsınlar…
 
 
Bülent KAYA
İSTANBUL / 03/02/2013