Yağmur Olmak

Aşkın;

Nizamiye kapısından girince insan,

Mürekkep olup dökülmek,

Kalem olup yazmak istiyor farkında olmadan.

İki mısradan sonra şiir,

Ardından şâir olup ağlarken ağlatmayı da öğreniyorsun;

Derken bir bakmışsın sırtında gözyaşı sepeti yol alıyorsun.

Önce günler sonra aylar;

Hay Allah onca yıl nasılda geçmiş dediğin bir iç sesle,

İirkilip elindekilere bakıyorsun.

Kır saçlarının kalbindeki kırışıklıklar,

İç döküyor  o çok sevdiğin aynadan,

Sana seni yeniden anlatıyor hey hatt diyerek

Ve

Sus pusu oluyorsun hatıralarının.

Kutsal bir emanetin,

Çığ gürültüsünde ezilmek ne feci birşeydi.

Kar olup örttüğün,

Bahar olup açtığın o gül kokulu tenlerin,

Aslında kendi kokun olduğunu,

Çağladığın ırmaklarla yarışanın,

Sadece senin kalbinin olduğunu bilmek ve anlamak.

Kısa ömrün uzun hayal aralığında,

Kaybolmanın iki yolu vardı; ya ilahi aşkla inzivaya,

Ya da dünyevi aşkla kabuğuna çekilmekti.

Sanırım kabuğum artık beni ısıtmıyor !

Yorgun düşlerin bezgin yıldızları altında beklenenler;

Tecrübe sınıfında kara tahtaya atılan çeltikler gibi demir atmıştı ne yazıkki.

Şimdi,

Hayatı başa almak sandığım mısraların kölesi oldum !

Kaybolma sınırında boşlukta sallanan ayaklarım,

ve üşüyen ellerimle,

Çıkarıp denklemi soru kitapçığından,

Hayatımı yazıyorum çarpım tablosunda.

İşe yaramayacağını bilerek,

Koşmak neyin nesiydi bilmiyorum ama koşuyorum işte !

Biliyor musunuz ?

Elimde olsa yağmur olup yağmak,

Bir silindir gibi geçmek isterdim bu hayatın üzerinden.

Ama

İstemiyorum.

Acıyı seviyorum nedenini bilmesem de…

Bülent KAYA