Gönül Dilinden

Gün güneşe gebe ise, vedâ eder ay geceye

Mehtap toplar yıldızları, göğe hüzün eker gider.

Umut esirse yeise, kasvet çöker her heceye

Dertli derler tüm sözleri, boynun büker, çeker gider.

Tefekkürü bilen kişi, her çileden bir haz alır

Güzel fikir kazanından, cahil olanlar az alır

Ahmak, "felekten gün çalar!", bilmez ki ömür azalır

Ticaretten hiç anlamaz; ziyân ile çıkar gider.

Kimi, kendinden emindir; "hile yoktur!" taatında

Sorsan, kalbi pir-ü pakdır, makbul kuldur Hakk katında

Kimi, iblise köledir; tövbe yoktur lügatında

Düşer inkâr çukuruna, ahretini yakar gider.

Okumayı bilen için, bir kitaptır şu Kâinat

Ki, her bir cüz, bir şaheser; sanat içinde bir sanat

Kimi, kaçar imtihandan; "okumam" der, eder inat

Ârife ibrettir âlem; gâfil, bön bön bakar gider.

Gönül dostu kelâmını düşünerek, tartar söyler

ifşa etmez her hatayı; bir yanını örter söyler

Hodbin, fırsat bulduğunda, imâ ile, dürter söyler

Arsız, gönül sarayını, kem söz ile yıkar gider.

Dostum olan dünden kalan, tebessümü yüzündedir

O'da Yunus, Mevlanâ der; Resûl'ünün izindedir

Kimi, bundan bîzâr olur, sitemleri sözündedir