Veda Vakti

Vedâ Vakti...

Çöküyor omuzlarım kasvetinden gecenin

Bir vefasız yâr için gülmenin zamanıdır.

Vîrâne oldu yeri, gönlümdeki ecenin

Anıları anlardan, silmenin zamanıdır.

Bir tek duyan olmadı içten gelen âhımı

Kapattım ziyarete çileli dergâhımı

Giydirdim çiçeklere matemin siyahını

Kalbime, keder ile, dolmanın zamanıdır.

Gönlümün mürekkebi hep hüzünün renginde

Ayar tutturamadım dilimin ahenginde

Esir düştü umudum, hayat-memat cenginde

Güneşim sürgün yedi; solmanın zamanıdır.

Dar geldi yüreğime, herkese "koca" dünya

Sözde, yaz görecektim; önü bahardı güyâ

Anladım ki mutluluk bir serapmış, bir rüya

Boynu bükük gülleri yolmanın zamanıdır.

Yüreğimde umutsuz bir sevdayla yanarak

Mâziye son kez bakıp, acı ile anarak

Bir yangının içinde, buz keserek, donarak

Bu limandan da demir, almanın zamanıdır.

Bir zamanlar ben iken bu âlemin en şeni

Bahtı karaya döndüm; boşver niçin, nedeni

Yediği darbelerle yorulan bu bedeni

Ölümün kollarına salmanın zamanıdır...

Mecit AKTÜRK