Kimmiş Büyük Şair

Sırtım açık yatmışım dün gece gördüm rüyâ

Dünyadaki en büyük şair benmişim güyâ/---- Mustafa Çetiner

Şiirini görünce kıskandım Çetiner’i

Hemen yattım uyudum düş perimi çağırdım

Toz ettim kayaları parçaladım her yeri

Dostluğuma güvendim tüm gücümle bağırdım.

Beni hırslı görünce korktu zavallı perim

Verdi elime kılıç “salla” dedi “durmadan”

“Sen çok büyüksün ustam ellerinden öperim

Sakın yorulma susma heceleri vurmadan.”

Biniverdim aniden Anka’nın kanadına

Ekmek verdim su verdim boğazına sarıldım

Dedim; “üstadı ekle Afet Kırat adına

Belki sen bilmiyorsun şiirle uyarıldım.”

Yıldızlardan taç yaptım öncelikle başıma

Güneşin ışığını uçurtmama bağladım

İncileri işledim döktüğüm gözyaşıma

Geride kalamazdım bulut oldum ağladım.

Okyanusu doldurdum sırtımdaki bohçama

Ebemkuşağı ile attım sökülmez düğüm

İttim bir uçuruma tekme atarak gama

Kararımda kaviydim görülmesin döndüğüm.

Buzullar arasında yıkadım dizeleri

İmgeleri koparttım bir elma çiçeğinden

Karayele boğdurdum ılık alizeleri

Yalanları topladım hayatın gerçeğinden.

Topladım defterimde milyonlarca uyağı

Binlerce kitap yazdım hepsi de yok satıyor

Çaprazladım hepsini yok sayarak ayağı

Demeyin sakın bana kadın nasıl atıyor.

Kalemden topuğumla ezdim yalçın dağları

Meridyenleri çaldım her gün çıkıp uzaydan

Dirilttim ölmüşleri bıçakladım sağları

Okum fırladı artık gerili duran yaydan.

Her renge boyanırdım mertlik neymiş bu işte

Tüfeğin süngüsüne bitmez öfkemi sürdüm

Dünya kana bulandı her tetiği çekişte

Ne kadar şair varsa defterlerini dürdüm.

Yorgansız yatıp gece hiç kendini avutma

Boştan yere uyuma düşler benimdir dostum

Yalanın kuyruğu var aman sakın ha tutma

Palavra ustasıyım eskidi artık postum.