Öfkelenince Neden Bağırırız

Öfkelenince neden bağırırız? 
Hintli bir ermiş öğrencileri ile gezinirken Ganj Nehri kenarında 
birbirlerine öfke içinde bağıran bir aile görmüş. Öğrencilerine dönüp 
"insanlar neden birbirlerine öfke ile bağırırlar?" diye sormuş. 

Öğrencilerden biri "çünkü sükunetimizi kaybederiz" deyince ermiş "ama 
öfkelendiğimiz insan yanı başımızdayken neden bağırırız? O kişiye 
söylemek istediklerimizi daha alçak bir ses tonu ile de 
aktarabilecekken niye bağırırız?" diye tekrar sormuş. 

Öğrencilerden ses çıkmayınca anlatmaya başlamış: "İki insan birbirine 
öfkelendiği zaman, kalpleri birbirinden uzaklaşır. Bu uzak mesafeden 
birbirlerinin kalplerine seslerini duyurabilmek için bağırmak zorunda 
kalırlar. Ne kadar çok öfkelenirlerse, arada açılan mesafeyi 
kapatabilmek için o kadar çok bağırmaları gerekir." 

"Peki, iki insan birbirini sevdiğinde ne olur? Birbirlerine bağırmak 
yerine sakince konuşurlar, çünkü kalpleri birbirine yakındır, arada 
mesafe ya yoktur ya da çok azdır.

Peki, iki insan birbirini daha da fazla severse ne olur? Artık konuşmazlar, sadece fısıldaşırlar çünkü kalpleri birbirlerine daha da yakınlaşmıştır. Artık bir süre sonra 
konuşmalarına bile gerek kalmaz, sadece birbirlerine bakmaları yeterli 
olur. İşte birbirini gerçek anlamda seven iki insanın yakınlığı böyle 
bir şeydir." 

Daha sonra ermiş öğrencilerine bakarak şöyle devam etmiş: "Bu nedenle 
tartıştığınız zaman kalplerinizin arasına mesafe girmesine izin 
vermeyin. Aranıza mesafe koyacak sözcüklerden uzak durun. Aksi 
takdirde mesafenin arttığı öyle bir gün gelir ki, geriye dönüp 
birbirinize yakınlaşacak yolu bulamayabilirsiniz.