Aynayla Hasbıhal

Aynayla Hasbıhal…

Önünden geçiyordum;

"-Pişt! Vefasız nereye?"

Şaşırdım doğrusu…

Uzun zaman olmuştu,

Unutmuştum…

Baktığımda kapkaranlıktı,

Sordum:

"-Neden karanlıksın? Sırların hani?"

"-Küsüm sana!"

"-Ben bana küsüm.

 Sen küsmüşsün çok mu?

Zaten unutmuşum suretimi.

Saklama benden kendini,

Sırlarında göstersene beni…"

Bir anda aydınlandı ayna,

Başladık sohbete…

"-Saçların çok dağınık...

 Evde tarak yok mu?"

"Olmaz mı? Var tabi…

Dağınık olmalı;

Çünkü yârimin elleri taramalı."

"-Alnında da izler birikmiş

Yaşlandın demek…"

"-Her çizginin anısı var!

Kırıldıklarımdır hepsi…"

"-Kaşının biri kalın biri ince.

Niye ki?"

"-Cımbız değmez ona, diğeri benimki.

Ne güzel yakışmışlar yan yana değil mi?

Sevdiğimin kaşı o;

Göreyim baktıkça bana…"

"-Kirpiklerin uzun; ama kıvrık değil."

"-Hileyle kıvırmam onları;

Her biri ok olmalı

Onun yüreğine batmalı."

"-Kalem de çekmemişsin gözlerine."

"-Çekmem!

Sevmez benimki sahteleri,

Doğalı sever ezeli.

Hem dudaklarının izi var, sürme niyetine."

"-Yanaklarına ne demeli?

Biraz allık sürmeli."

"-Hiç gerek yok ki…

Onu görünce zaten kızarır kendileri."

"-Burnunun ucu da ıslak!"

-Onun busesi üstünde.

O gün bugündür, hiç kurumadı ki."

"-Dudaklarına biraz şeftali

Ya da çilek rengi ruj sürmeli…"

"-Sürmem, dilimi gezdiririm üstünde.

Dudaklarını dudaklarımda hissederim; sıcacık…

Kiraz rengi olur o an,

Al al parlar kendileri."

"-Çenende elinin izi çıkmış."

"-İşte orda yanıldın; onun elinin izi bu.

Çenemden tutup kaldırınca

Gözlerime gözlerinden

Sevgi akıttığı anın hatırası."

"-Bana bakman gereksizmiş gerçekten.

Süslenip ortaya çıkmana

Gösteriş yapmana da gerek yokmuş.

Bu güzel yürek sana fazlasıyla yetmiş."

"-Eyvallah aynam, eyvallah…

Sırlarımı, sırrında saklamayı sakın unutma olur mu?