Gönüller Sultanı Mevlana

B.



" Bu âlem bir satranç tahtasıdır ; piyonu öyle sür ki 700 sene sonra "Şah !" diyebilsin . "
Hazreti Mevlana , kainatın sahibine ulaşacak piyonun "sevgi" olduğunu biliyordu . Gönlü , Allah , Peygamber ve insan sevgisi ile dopdolu yaşadı .

Ölüm gerçeğini " Şeb-i Arus " Sevgiliye kavuşma gecesi olarak kabul ediyordu . Oynadığı gönül satrancında aşk piyonunu öyle sürdü ki hakikate ulaşıp Şah'ını buldu .
Hazreti Mevlana dönemi , 13. yüzyıl Anadolu Müslümanlarının hüzün dönemidir . Batı'dan gelen Haçlı sürülerinin , Doğudan gelen Moğol çapulcularının kan, zulüm ve enkaz bıraktıkları bir vatan toprağında Mevlana , şifa dağıtan bir güneş gibi yeniden doğmuştur .

Ondaki sevgi aşka dönüşmüş , olayların ardındaki gerçekleri görmüş , hikmete yapışmış , Allah'a ve insanlara dost olarak yaşamıştır .

Büyük eseri Mesnevi'de :

" Dinle neyden kim hikayet etmede "
" Ayrılıklardan şikayet etmede "

Diyerek başlar .

Şems-i Tebrizi isimli arkadaşı ile üç yıl süren gönül dostluğu aynı frekansta buluşan , zaman ve mekan tanımayan bir dünyaya taşımıştır Mevlana'yı .

Bir gün yanına gelen bir zat , " Üstadım , müzik bana Cennet kapılarının sesi gibi geliyor " deyince Mevlana gülümser : " Doğru,der ; ancak biliyor musun o ses , kapının açılırken değil kapanırken çıkardığı sestir ."

Hayatı boyunca raks etmemiştir . Bir musiki aleti çalmamıştır . Günümüzde müze haline getirilen türbede sergilenen ney , kemençe , tambur , rübab , kudüm , keman ve ud'un en eskisi 1945 tarihlidir .

" Dostlar sıkılmasın diye şiir söylerim . Ehl-i dünya oynar durur ; bunu sema sanır . " der Mevlana .

" Gel …Gel …Her kim olursan ol yine gel . "
" Müşriklerden , putperestlerden , Mecusilerden de olsan gel "
" Bizim dergahımız ümitsizlik dergahı değildir ."
" Tövbeni yüz kere bozmuş olsan da yine gel . "

Hazreti Mevlana çağırdığı dergahın Kur'an yolu , Rahmet kapısı pişmanlık kapısı olduğunu her vesileyle ifade ederek
kendini istismar edenlere sitem etmiş :

" Men bende-i Kur'an'em , eğer can darem "
" Men hak-i reh –i Muhammed muhtarem ."
" Eğer nakl küned cüzin kes ez güftarem ."
" Bizarem ezü ve zan sühun bizarem ."

"Ben sağ olduğum sürece , Kur'an'ın kölesiyim ."
" Ben Muhammed'in (sav) ayağının tozuyum ."
" Kim benim sözümden gayrisini naklederse "
" Ondan da bizarım (rahatsızım) , o sözlerden de bizarım . "

Ölümün yakınlaştığını , kendi ifadesiyle "şeb-i arus " düğün gecesinin yakınlaştığını hissettikçe sevinci artar . Hüsameddin Çelebi'yi yerine vekil bırakır . " Cenaze namazımı Hoca'm ( Sadreddin Konevi ) kıldırsın " diye vasiyet eder.

Ölüm halleri başladığında Konya'da yer sarsıntıları başlar . Bazı evler hasar görür . Herkes korkuya kapılır . " Zavallı toprak , şöyle bir lokma istiyor . " diye mırıldanarak talebelerine döner : " Sizlere , açıkta söylemeyi , gizlide yüce Allah'tan korkmayı , az yemeyi , az uyumayı , az söylemeyi , günahlardan çekinmeyi , oruç ve namaza devam etmeyi , şehvetten kaçmayı , halkın cefasına dayanmayı , sefihlerden uzak durmayı , salihlerle birlikte olmayı vasiyet ediyorum . "

O sırada yatmakta olan Mevlana'nın yanı başında temiz yüzlü biri belirir . Hüsameddin Çelebi : " Affedersiniz ; tanıyamadım da !... " deyince bilinmeyen misafir dostça gülümser : " Ben Azral'im . "
Mevlana Hazretleri sevinç içinde " Haydi , der ; bir an önce canımı al ! Beni Rabbime kavuştur . "

Cenazesinde Müslim ,gayrimüslim bütün Konyalılar hazır bulunur . Cenaze namazını Sadreddin Konevi Hazretleri kıldırır . Daha sonra Hoca'nın namaz sırasında neden bir süre duraksadığını sorarlar .

Hoca " Biz kimiz ki ; O'nun namazını Efendimiz (sav) kıldırdı , melekler saf tuttu ."