Deme Bana

Sözcükler dilimde dolaşır durur

Sakince halini yaz deme bana

Kalem şaha kalkar sözler kudurur

Cümleye durmuşum iz deme bana

Yalancı dünyanın ahvali kötü

Kalbim desen taştan daha da katı

Sadece kendinde hep kabahati

Küsmüşüm özüme boz deme bana

Geceyi gündüze tevdi eyledim

Her ıssız köşeye adın söyledim

Sormadın ey zalim sensiz neyledim

Zemheri ayında yaz deme bana

Bir sarmaşık gibi kalbime doldun

Ruhuma uzanan aşk dolu yoldun

Gizlice göründün sonra kayboldun

Şimdi kördüğümü çöz deme bana

Aklım bir değirmen öğütür seni

Sevmesin hiç kimse sevemez beni

Dağladım iğneyle aciz bedeni

Ettiğin her cefa naz deme bana

Yaralı yüreğim kanar aşkına

Rüzgarım kayboldu döndüm şaşkına

Kurul gönlümdeki sensiz köşküne

Göğsünde uyut da gez deme bana

Hayat yorgunuyum o günden beri

Bilmem ki yokluğun var mı ederi

Kalbim gitme diyor ayağım geri

Yokuşlar çoğaldı düz deme bana

Şarkımız çalınca yürekten gülsen

İçli bir nağmesin ah bilebilsen

Unutsan maziyi yanıma gelsen

Bitti yüreğimde köz deme bana

Vedanla karardı gündüzüm benim

Kokuna müptela kuruyan tenim

Çarmıha gerilse çıkmaz ki canım

Üstüne mutluluk diz deme bana

Elveda demiştin hiç acımadan

Usulca ardına bile bakmadan

Şimdi affeder mi seni Yaradan

Bunlar boş lakırtı söz deme bana

Rotası kaybolmuş gemi gibiyim

Telvesiz çayımın demi gibiyim

Yıldızsız evimin damı gibiyim

Kayboldum ruhunda az deme bana

Zekeriya EFİLOĞLU