Bu dedemin defteri anlatır neler neler
Dinler miyiz dersiniz açılsın mı perdeler
Zaman denilen sahne ne zamandır toz duman
Unutulunca vefa seçilmiyor çehreler
Seçilmiyor çehreler çok mu uzak kaldı dün
Yarınlar kararmasın güneş madem var bugün
Seferi tamamlasın maksudunu bilenler
Vuslata erince can gönülde başlar düğün
....
Diye eşlik etmeye çalışmışmışım ben de şiir doğarken.
Şiir büyüdü biz yaşlandık🥹
Şiir varsa biz de olabiliriz galiba.
Nice şiire beraber sefer eyleyebilmek ümidiyle 💞
Hiç yabancısı olmadığım sokaklar. Afyon'un gitmediğim, görmediğim ilçesi kalmadı. Sandıklı ise malum: Sekiz sene.. Oralı oldum adeta
Yahu benim sana kanımın fazla kaynaması biraz da ondan sanırım. Ben de Afyonlu sayılırım ne de olsa.
Selam ve sevgiler.
Allah Siyonu da onun kıçını yalayan ABD köpeğini de kahr-ü perişan eylesin. Çok çok daha beter olsunlar inşallah.
Selam ve saygılar.
Oldukça güzel bir ithaf şiiri olmuş
Şiir her ne kadar Faryadîye ithaf olsa da herkesin nasibini alacağı sorular var.
Candan tebrikler.
Selam ve saygılar.
Siz yeter ki pelerininizi giyip şapkanızı koyun masaya. Okuz pokus deyip tavşan çıkarsanız da seyreder alkışlarız, şiir çıkarsanız da. Ama şiiri daha tercih ederiz elbette.
Selam ve saygılar.
Gönülden '' Nasılsın '' diyen iyiliğini isteyendir. İyileşmiş olmanı bir müsde olarak karşılamak için sorar.
Gönülden sormayan kötülüğünü isteyendir. İyiliğinle ilgili kötü haberler alıp keyiflenmek için sorar.
Selam ve sevgiler.
Allah kabrini pür nur, makamını cennet eylesin. Evet, Muhsinler ölmez. Onlar hep gönüllerde yaşar.
Vefalı yüreğin solmasın sevgili üstadım. Oldukça güzel ve anlamlı bir şiir olmuş.
Selam ve sevgiler.
İsarille birlikte çöküşünü göstermeyi nasip etsin Rabbim..
Tebrikler üstad
Selam ve saygılar
Sorunuza nacizane şöyle bir cevap versem;
Her şey olmayarak adam olunur bence.
Zira her şeye talip olmak, hiçlikten habersiz bir benliğe müptelâ olmaktır.
Aslında en güzeli sadece "hiç" olabilmektir.
Muhakkak bilirsiniz, meşhur bir Nasrettin Hoca fıkrasıdır hani...
Nasrettin Hoca'ya sormuşlar: "Kimsin?" "Hiç." demiş Hoca, "Hiç kimseyim."
Dudak büküp önemsemediklerini görünce sormuş: "Sen kimsin?"
"Mutasarrıf." demiş adam kabara kabara.
"Sonra ne olacaksın?" "Herhalde vali olurum."
"Daha sonra?" "Vezir."
"Daha daha sonra?" "Bir ihtimal sadrazam olabilirim."
"Peki, ondan sonra?"
Artık makam kalmadığı için adam boynunu büküp: "Hiç..." demiş.
Hoca gülümsemiş: "Daha niye kabarıyorsun be adam? Ben şimdiden senin yıllar sonra gelebileceğin makamdayım: Hiçlik makamında."
İşte o makamda, "Oku" emrinin ışığında Hakk'ın dediği kul olmak sadece.
Yoksa kullar, insanı kulluktan bile çıkarır.
Çok derinlikli bir şiirdi; sorgulatan cinsten...
Keyfe göre değil, muhakemeye göre; şeklen değil, ...
Kadın ya da erkek, bedeninin alkış toplayan bir vitrin değil de haysiyet taşıyan bir emanet olduğunu idrak etseydi, kendisini böylesi konuların malzemesi hâline getirmezdi.
Zira insan, ölçülerinden önce şahsiyetiyle değerlidir.
Ne acıdır ki kendini nesneleştirenlerle, o nesneye paye biçen aklıevveller çoğu zaman aynı kefede buluşur da farketmezler.
Halbuki talep alkışlamasa arz bu kadar cesaret bulamaz. Bu yüzden günah keçisi yalnızca bir taraf değildir.
Fiziği yanlış kullananlarla yanlış anlayanlar aynı çarpık zihniyetin gafilleridir aslında.
Neyse çok derin bir konu burada hak verdiğim tarafları olmakla birlikte,
eleştirdiğim kısımlar da var
Ama son sözüm şu
İnsan haysiyetini ölçülere indirgeyen ve onu müşteri gibi görüp sunan zihniyet yere batsın.
Selamlar
Güzel ve anlamlı şiir.
Ve yine ne güzel bir tevafuktur ki benim de bu başlıkla bir şiirim var. Okursan sevinirim.
https://edebiyatevi.com/yazi/320342/adam-ol
Selam ve sevgiler.
Aşk Okulunda öğretim ömür boyu olsa gerek ne güzel... Kutlarım...
Gul hocam sizi okumak bir başka kelimerde kayboluyor insan
Şey efendim ben kimlerden miyim benbyan komşu efendim..
Şiirinizde en çok dikkat çeken şey, kimlik tarifinden bilinçli bir kaçışla birlikte çok güçlü bir aidiyet cümlesine varmanız olmuş. “Kimlerdensiniz?” sorusuna cevap vermekten imtina eden anlatıcı, masal kahramanlarının hiçbirine sığınmıyor; ne Külkedisi ne Pamuk Prenses ne de bir padişahın masalsı kızı. Buna rağmen tek bir cümlede bütün belirsizliği dağıtıyor: “Ben babasının kızıyım.”
Göğsün ve göğün ortasına saplanmış şarapnel parçası imgesi, hem kişisel bir yaranın hem de varoluşsal bir sarsıntının izini taşıyor. Ardından gelen “hayallerimin tozunu alıyorum” ifadesi ise bu yaraya rağmen incelikli bir direnç hissi uyandırıyor. Kırmızı saçlar ve çiller, anlatıcının soyut imgeler arasında birdenbire ete kemiğe bürünmesini sağlıyor.
Metnin sonundaki oyun arkadaşlarını anma hali ise şiire hüzünlü ama zarif bir kapanış kazandırmış. Çocukluğun hayali arkadaşları, büyümenin pe...
Yeşil ne de güzel bir renktir huzur verir çoğu zaman insana, insanın üstünde de tabiatın üstünde de çok güzel duruyor... İnsana ve tabiata dair güzel mısralar ...Kutlarım...
Her şeye rağmen yine de lazım insanlık bizlere... Kutlarım
Güzel bir icattı ilk çıktığına da şimdilerde antika eşya oldu hem de çok kıymetli eskilerden dedenizin ninenizin evinde varsa... Kutlarım...
Günümüzün en büyük sorunlarından birini güzel özetlemişsin abi. Çocukların tablete ya da telefona değil, bizim ilgimize ve iyi birer rol modele ihtiyacı var. Farkındalık yaratan bir yazı olmuş, eline sağlık. Saygılar.
Harika bir sohbet olmuş değerli Türkmenoğlu üstadım. Yürekten tebrik ederim.
Feryâdi ustaya yönelttiğiniz sorular ve her dörtlükte değindiğiniz hususlar çok manidar ve dikkat çekici.
Sohbetiniz daim olsun, can-ı gönülden kutluyor, selam ve saygılarımı iletiyorum.
Bu dünyadaki rezillikleri bir de bu işin ahiret boyutu var üstadım.
O kadar masumun hakkı yerde mi kalacak?
kaleminiz daim olsun.
Selamlarımla.
Yüreğine sağlık şair, Afyon’un ayazını anlatırken ayrılığın soğuğunu da iliklerimize kadar hissettirmişsin gardaşım. Sade ama dokunaklı dizelerin, sevdanın bazen ateş değil, insanı üşüten bir hasret olduğunu güzel anlatmış sadece kaymağı eksik selamlar hayırlı geceler..
