Keşkelerle Yamadığın Özlemler

Gözün arkada kalsın.

İçimde tüketilmemiş mutluluk tanecikleri,

Gözümde yorgun bir hikayenin mühründen kalma morluklar var.

Daha çok üzüleceğim günlerin hasretini çekiyorum.

Çok affettim kendimi. 

Bir gün kendimi seveceğim diye çok yemin ettim.

Her şeyin darmadağın olduğu zamanlarda büyük kefaretler ödedim. 

Şimdi, enkazın altında gururumu arıyorum;

Birinin beni, sana doğru savrulacak kadar sert itmesinden kalan kırıklarla.

Söyle... 

Gelecekte yaşayacağım pişmanlıkları yıllar önce öngörebilmem mümkün olur muydu?

Bugün, dünün devam eden gölgesiydi sadece.

Güneş, henüz bulutların omzuna tırmanırken, gözlerim yorgundu. 

Ama artık uyuyacak kadar bile takati kalmamış bir beden, beni yeniden ayağa kaldırdı.

Sonra, bir bardak buz gibi suyla hayallerimdeki renk cümbüşünü kirlettim.

Yüzümü çevirdim.

Metrelerce uzakta ateşi harlayan konargöçerlere, 

Bir dilim ekmeği beklemekten umut etmeyi unutmuş sünepe köpeğe, 

Yavaş yavaş sararan otlara, 

Dalında meyve vermekten aciz yalnız bir kayısı ağacına...

Her şey biraz eksikti sanki.

Ama tuhaftır,

Her şey de eksikliğini tamamlayacak kadar yerli yerindeydi.

Hala dilinin altında sakladığın kelimeler var.

Öğretmeni fark etmesin diye sakızı usul usul çiğneyen bir çocuk gibi, 

Bir gözün bende, öteki akreple yelkovanın arasında.

Sana olan kızgınlığımın diyetini saçlarım ödedi bugün.

Devrim şarkıları açıp uzun yollar çıkılası bir hava var içimde.

Ama ben, kendi iç dünyamdaki kuşatmayı bile kuramadan, 

Sırtımı yasladığım orduların bozguna uğrayışını izledim.

Avucuma iğde kokulu bir yaz günü düştüğünde, 

Güze kadar seni soldurmak değildi niyetim.

İnan... değildi.

İnan, bir zamanlar seni, senin kendini sevdiğinden daha çok sevdim.

Kelimelerle aklımızda derin yaralar açma faslı yetmedi mi artık?

Hala takatin kaldıysa, mürekkebi biraz daha batırabilirim yüreğine.

Belki her damlada biraz daha üzülür, biraz daha seversin beni.

Çünkü insan, en çok canını acıtanda takılı kalıyor ömrü boyunca.

Ama buraların havası umudumu tüketiyor.

Bir Kuzey Marmara rüzgarına susamış gibi,

Seninle yalnızca bir saat oturup dertleşebilsek...

İnan, vücudumdaki bütün ağrılar dinerdi.

Bir saat, yıllara şifa olmaz belki.

Ama hiç değilse, "keşke"lerle yamadığın özlemler aklına düştüğünde, 

Başını eğmek zorunda kalmazdın.

Belki hiç tanışmamış olmayı yeğlerdin.

Belki, bu an hiç yaşanmadı diye uzaklaşırdı adımların.

Sonra, kalbine ilk cemre düştüğü günkü gibi,

Serin bir imbat alıp götürürdü seni karşı kıyılara.

Bilemem...

Gerçekten sevip noktalayamadığın ben miydim?

Yoksa şiirlerde tadını aldığın o geçici sızıya mı sevda büyüttün içinde?

Gözün arkada kalsın.

Çünkü ben, senden sonra yaşamayı öğrendim belki, 

Ama hiçbir sabah senden önce uyanamadım içimde.

Temmuz 2026 Eylüle

Sivas