1946 yılı Nisan ayının 18’in de Keşap’ın Harmanlarlı Köyünde patika bir yol kenarına kurulmuş rüzgârın bir yandan vurup bir yandan rahatça çıktığı, karın zahmetsizce içine girebildiği tek göz bir barakada dünyaya gelmişim. Dedim evli olduğu halde babaannemi çocuğu olmuyor diye işte güçte çalıştırmak amaçlı zorla kaçırmış kuma üzerine ne var ki oraya varınca babama hamile kalmış. Babam annesinin karnında yedi aylıkken yetim kalmış, babaannem kuması ile kalamamış, kardeşinin yanına sığınmış kardeş de ona bir baraka yapmış içine koymuş. Baba dayısının yanından büyümüş. O zamanlar çocuklar hemen nüfusa kayıt ettirilmediği için bir gün babamın analığı sen ketimsin bu ailenin nüfusunda bile yoksun demesi üzerine babam ilçeye gitmiş nüfusa kaydını yaptırmış amma kendini abisinden büyük yazdırmış Annemle babam yedi yılık bir sevda sonunda evlenmişler. Fakat babamı küçük yaşta askere almışlar. Ben babam askerde iken doğmuşum.
İlkokulu Trabzon yolu üzerinde kurlu çevrenin tek okulu Bayramşah köyündeki okulda bitirdim 1958. Ne var ki o zaman ki şartlarda tam bilgilenmeden elimize diplomayı verdiler. Çocukluk arkadaşlarımın çoğu ortaokula başlamak için Giresun’a indi. Babam da beni kuran öğrenmem için mektebe verdi. Bir yıl sonra 1960’da arkadaşlar babamı ikna ederek beni Ticaret Lisesi orta kısmına kayıt yaptırdı. Hayatımın orta ve lise bölümü bu okulda geçti 1969’a kadar, zor okuyan biri olmama rağmen Giresun lisesi edebiyat bölümünü de ayın yıl bitirme imkânı buldum Her fırsatta ben bu okulda ilk, orta ve liseyi bir okudum derim. Eşimle 1969 yılında evlendik eşim babaannemin kardeşinin torunu. Aile içi bir evlilik yaptım. 1960 tan bu yana elimden geldiği kadar şiirle dert ve sevinçlerimi kâğıtlara aktardım.
1969 yılında girdiğim üniversite imtihanında Adana İktisadi ve Ticari İlimler akademisini kazandım. Eşimle beraber Adana’ya taşındık Akademi’ye başladığım yıl annem ve babam Almanya’ya çalışmaya gitti ve benim hayatımın dönüm noktası bu olay oldu. Ailemin tek çocuğu olduğum için geçen yıllardaki yoksulluk sona erdi. 1972, 1973 ve diplomayı aldıktan sora1974 yılında Almanya ya gittim; hatta Maynız üniversitesinden ekonomi tezi aldım amma ailem rıza göstermediği için mastır yapamadım. Türkiye’ye dönmek zorunda kaldım. Tek çocuk olduğum için benim çalışmamı istemediler.
Bu arda üç tana çocuğumu oldu iki oğlumuz bir kızımız. Adana’da da iş tutmama rıza göstermediler çükü babaannem tek kalıyordu onu köyden çıkaramadık. 1975,1976 yılarında Giresun ortaokulunda ek derslere girip öğretmenlik yaptım. 1977 yılı ikinci dönemde Giresun Eğitim Enstitüsüne İngilizce okutman olarak öğretmenlik yaptım.
1977 yılında askere gittim ulaştırma olarak ilk önce İzmir Gazi emire eğitime oradan da Malatya Şoför Er Eğitim Alayına usta birliğine geçtim. Alayda bir yıl boyunca kantin subaylığı görevini yürüttüm. 1979 da teskere alarak Giresun’a döndüm.
Askerden sonra devlet kapısında iş aradım amma nasip olmadı. Babama bir dükkân aldırmıştım orada ticarete başladım 1985 ten itibaren medikal işi yapmaya başladım.
Türkiye de varmadığım il ve ilçe sayısı az dır. Yaptığım bu ticaret bazı kötü sebeplerden hoşuma gitmiyordu işin içine haram karışmaya başlamıştı.1991 yılında bir olay üzerine medikal şirketini kapattım. Ve azda olsa bir vebal ödedim Allah bizi af etsin.
1991 yılında önceden araştırmasını yaptığım iç giyim ve giyim işine geçiş yaptım ve 2007 yılına kadar devam ettim. 2007 dükkânı kapatıp kiraya verdim. 2000 yılında emekli oldum. 2009 da da eşim emekli oldu. 13.04.2009 tarihinden itibaren Şiir Kolik sitesinde yazılarım yayınlanıyor 460 şiir. 23.01.2012 tarihinden itibaren de Sende Yaz edebiyat sitesine de yazıyorum 19 şiir.
Aile olarak fakirlikten gelen insanlar olduğumuz için gerek fakir insanlar, gerekse Giresun’a gelen talebeler hep yardımcı olamaya çalışmaktayız. 2009 da KİMSE YOKMU İLE TANIŞTIM o günden bu güne Giresun ili sınırları içinde ulaşmadığım yer kalmadı. 500-600 yoksula yakın bir çalışma yaptım. Çoğu kez yoksulla ağladığım anlarım, Bir çocuk sevincini görünce sevindiğim zamanlar çok olmakta. Bazı dostlarım bana bu kadar etkilenme demişlerdir. Birçok toplantıda yüzüm asık oturmuşumdur amma bunları bir zat yaşadığım için kimseyi ortak etmemeye itina göstermişimdir. Bunu yaşamayan bilemez. Kimseden bir şey beklediğim yok şikâyette etmiyorum gücümün yettiği yere kadar devam etmek niyetindeyim. Ola ki Allah beni bu yolda denerdir.
1946 DAN BU GÜNE GARİP, YOKSUL, ZENGİN,TÜCAR,VE EMEKLİ BİR FARUKSOYDEMİR GELDİ GİDİYOR.
Faruk Soydemir
Faruk, EdebiyatEvi'nde 215 eser paylaşmış yazardır. 172 şiir, 3 deneme, 32 hikaye, 5 makale kaleme almıştır.