Kimse Anlamıyor

Bazen dokunma,

Dokunma diyorum kendime.

Dokunma yaralısın, kanarsın sonra ağlarsın diyorum..

Kendime konuşma sakın cevap verme incinir kırılırsın diyorum;

Nefrete sarılıp insanca yaşamayı unutuyorum, seni her seviyorum dediğimde.

Güneş küsmüş  alkışlamazken seni,

Es geçme bari yıldızları, keder eş olmuş çıkmıyor dikenleri diyorum.

Hasretin yakıyor gecelerimi,

Davran yüreğim esen yel, lal oldu dilime.

Şikayetim var aşktan,

Maruzatım var sevgiden,

Tende sayfa, gönülde kitap oldum.

Okuyan tersten yorumlayan kapaktan, sonrası derbeder oldum.

Ne soranım var ne sevenim,

Yalnızlığa mum diktim, öyle hasretimki musalla taşına,

Ölesim var.

Zaten,

Kaderimde benziyor,

Dağların bozu, dumansız yaylasına.

Gitsem ne farkeder ki çeşmi siyah,

Sermaye derdim, servetim ahım kararmış zaten bahtım.

Şimdi söyle yağmur çamur,

Söyle ben nerde sen nerde, söyle gökyüzü nerde.

Dışarda alçaklık yağıyor,

Benim içimde ihanet kök salıyor.

Ayrılık hastenesinden bugün taburcu oldum,

Özlemi yaşayanlar koğuşuna  nakil oldum aynı gün.

Beni bu hallere koyan yokken ortada,

Bilmez içimdeki beni, hiç bilmez dışardaki sendeki seni.

Hiç kimse anlamıyor beni,

Dili bülbül,kaşı keman dedimse de onlarkere.

Merhamet etmedi gözüm yaşıma,

Derman arasam da mezar başımda, hayatıma sebeb olsa da,

Bulunmuyor, aranmıyor.

Hiç kimse anlamıyor,

İçimdeki sevdayı, yanan yalnızlığımı.

Bülent KAYA

İSTANBUL/11/03/2013