Üzerimde Çakan Çakmak

Ne zaman adım aşk oldu,

Üzerimde kırıldı kadehler, tadımda bitti sigaralar..

Ne zaman ayrılık oldu künyem,

Üzerime döküldü besteler, ceplerimden taştı şarkılar.

Ölümsüz olmak;

Seheryeli nazlı yâre düşmek, kaldır diye el açmaktı dosta.

İki gönül arasında sallanmak, dudaktan salya olup akmak,

Zora bu kadar yakınken, asır kadar uzak olmak yüz sürmekti şaha.

Yorulmuştum aslında üşümekten, kusmuştum bende kendime meze olmaktan.

Benim bu derdim; ne yağan yağmurda ne yalancı sonbaharda ne bomboş sokaklarda.

Zehir olup kendime doldur beni diye ağlamaktı nicesine,

Gönül verip ehline, gül dermekti ehlibeyte.

Aşk için çıktığım yolda,

Ayrılık kondu bir kere adıma, üzerime ateşlenen şiirler,

Mürekkebini dolduran hüzünler vardı geride.

Her gözyaşı,

Tepemde çakan çakmak, ayaklarımın altında mısraların odunu.

Ne gelir ki elden yakmak için yanmaktan başka.

Ey sevdalı,

Hadi düşür yine ateşi yüreğimin kadersiz bahçesine.

Bülent KAYA

İSTANBUL/12/03/2013