Kan Kokar Mıydı Kalem

Bu akşam sana adını bilmediğim

Çiçekler topladım gelirken

Kanadıkça parmaklarımın ucu

Kurtlar basıyordu kentimi

Ve gittikçe büyüyordu beynimdeki ur

Ben hâlâ içimde yorgun

Ve de yaralı bir kaçak saklıyorum

Kabarıp duruyor Karadeniz gibi

Ezberimdeki bütün türküler kekeme

Yapışıyorlar çeneme

Titriyor akşamdan sabaha

Canına okuduğum türküler

Savrulup gitse diyorum dilimin ucundan

Gel gör ki tekrarlıyorum deli gibi

Bıkmadan usanmadan

Sözcüklerim berduş

Şiirlerim evde kalmış kız gibi

Her dalga yüreğime bir yara eşse de

Seviyorum deniz kenarını

Burada kalır mıydım hiç bu kadar

Anlamasaydı dilimden Karadeniz

Çığırından çıkan kalemime sahip çıkamadığım için

Yargılanacak biliyorum

Aşka yataklıktan

Sevmişliğimin kanıtı olsun

Satır aralarına sıkıştırdığım güller

Gönüllü  giderim darağacına

Artık üşümüyorum daha  asıldığımda

Orda öpüşürüm belki de urganımla kim bilir

Çok mu bencillikti istemek mutluluğu

Nerden bilebilirdim bu kadar çamurlaştığını

Göz çukurlarının

Bilebilseydim acı çekecek yaşta olmadığımı

Olur muydu gözlerin gözlerime mavzer

Kana bulanır mıydı şiir

Kan kokar mıydı kalem

Ay yoruldu ışık tutmaktan

Gökyüzü yırtılır birazdan

Kusar öfkesini üstüme

Gideyim diyorum geceyi özetleyerek

Anladım ki yanmasaydı kentimin yüreği

Viran olurdu bütün türküler

Yarın akşam yine gelirdim belki

Sesime ses verseydin