Ateşin Düştüğü Yerdeyim

Vakit gri akşamlara demirlerken yüreğimi

Gün biter

Sensizlik vurur düşüncelerime

Kan gibi midir senin sevgin

Nerelerden geldik bu yalnızlığa

Nasıl kesti yolumuzu bizsizlik

Bu kaçıncı kendime gelişim

Demek  rüzgarlı pencerelerde gülüşürken

Ay  ışığı  değildi alnımıza vuran

Hevesim kaldı kursağımda

Ne kadar vurursan vur sırtıma çıkmaz artık

Şimdi sen kuştüyü yastıklarda uyuturken başını

Benim kaldırım taşlarım var

 Anladım ki  sadece gidenler farklı

Oysa bıraktıkları acı hep aynı

Ömrümün noktasısın

Ama bilirim gelmezsin

  Yorgunum

Kaçkarlar kadar yorgun

Kalmadı yüzümde çocukluk öykülerim

Düşer aklıma lacivert gecelerin erittiği mumlar

Ne çok isterdim  gözlerinde sadece benim görebildiğim

Bir ışığa kapılmak

 Bol gelir şimdi dünya

Sıfır bedene düşen yüreğime

Artık ateşin düştüğü yerdeyim

Durgun sular gibi

Kurum sesli kadınlar süpürürken dünyayı

Evlatlık verilir yüreğim

Demek sevdanın rengi aklımdaki kadar beyaz değilmiş

Göğsümde ıslak bir mendil

 Gözlerim  intihar mavisi

Aşkın ateşini yakmaya çalışırken

Kibritsiz kaldım Kasım’ın sonbaharında

Gözün aydın

Başının etini yiyeceğim hiçbir şeyim yok artık

Dökülürken ağdalı dilimden kurşuni sözcükler

Döllenir yüreğinin ortasında