Özlem

Her şey kulağıma fısıldadığın o sözle başladı

Penceremin önünden geçerken  bakışın  ateşledi  fitilimi

Gecenin gölgesine uzanıp beklerken

Seyrek gülüşlerinde aydınlandı dünyam

Sonrası malüm

Ansızın düşen bir yaprağa benzedi hayatım

Kı l payı kaçırılmış bir mutluluğun yürek yakan hikayesi

Sen yaşadın

Ben öldüm ölüm ölüm

Aslında tek derdim

Bahşedilen ömrü tüketmekti yüreğinde

 

 

Adını hiç çıkarmıyorum aklımdan

Ne zaman biri ansa adını

1989 damgalı 3 Eylül ü yaşarım

Talih diyorum

Kör talih

Sadece bir damlasıyla yağmurun

Bin bir çiçek açan

Mutlu ve hoşnut bir kadının kollarında

Düş duruyordum bir çiy tanesiyle uyandırmak isterken yaprağı

Ömrümü teslim etmekti avuçlarına tek gayem

Sanmıştım ki sen varsın diye gelmişim dünyaya

Oysa şimdi diyorum ki

Keşke sen de olmasaydın ben de

   

 

Benden çalınmış gecelerim

Sensizliğimin edepsizliğidir

Şiirlerim yen  geç burcu

Gözlerimde kelebekler kozalarındayken

Bu aşka hikâye ettim kendimi

Yorgunum

Ve de bitkin

Ayaklarım prangalı

Yüreğimde kelepçe

Kimsesiz bir kahırla yat kalk

Bir beyaz gülle yitirdim ömrümü manamı

Bir daha ne yağmur yağdı ne de ıslattı yüreğimi

 Ne öldüm

Ne yaşadım

Herkes çağın hastalığı  dedi

Ben  Özlem dedim

 

 

Gittin söndü yıldızları şehrimin

Yüzün hâlâ giderken baktığın aynada

Kokladığın gülün kokusu odamda

Gökyüzüm sönük

……………

…………………

Senin gökyüzün hep parlak olsun

Dilerim sana da geçmemiştir  bu esaret