Sistin Şapeline Tüneyen Mabeyikler

"İnat çanları ellerime dökülen

Vaftizini tamamlamış çocuk

Son kez gülümse/mabeyikler

Sözlenirken geceye…"

Kahır yüzlü kadın;

Kaç günahın perçemisin

Sunaklar yetişmez gül gözlerine

Çoktandır okunmadı bu ayin

Ve üflenmedi kardeşlik

Kin duvarı ötesinde

Sanadır bu söz;

Temel/fadime

Baran/berivan

Aynı soluk izlere

Duruşum paslı

Aynı duanın üstünde açar çiçekler

Karanfil/açelya/kızıl zambak

Aynı entaridir kadınların sözünde

Ve aynı boncuk boncuk ter

Islanırken bu göğün

Yağmurunda…

Aynı tele tünemez/mi kuşlar

Kanatlarında umut rüzgarları

Saçları karışır bir çocuğun

Aynı telden taraklara dizilir

Öfkesi kum olsa da elenir

Tüm aciz bakışların…

Acı soğan tadında

Gülüşler ezbere/

Kor bir merdivendir sırat

Orda kimlik sorulmaz

Tüm inananlara…

Acılar kimliksiz

Umutlar bahara

Susun!

Meryem uykuda

Melekler çekiştiriyor

Logusa zamanların hükmünü

Kime biçildiyse bu kaftan

Onda paralanır elbet

Ölümde öyle;

Kime sürüldüyse yazgısı

Bir yanı çiçektir gecenin

Diğerinde soğuk ve ayaz

Bir çocuk gülümsüyor durun biraz

İnsanlık çanları kimin için çalıyor

Sistina şapelinde yırtılsa da avaz