Karanfil Çıralı Veysel

Bilinmez şu dünyanın harda yanan çırası

Sevdanın kiliminde açacağı bilinmez

Taşımaz onca yükü eli kirli parası

Kadifeden libaslar saçacağı bilinmez

Tapılan nimetlerin soluk olur firesi

Yerde aç bebelerin bakışları mühürlü

Okunacak duanın yarım kalır süresi

Dilbaz hecelerinin çömçeleri küfürlü

Şal görmemiş Veysel'e ipek halı neylesin

Sazına dokuduğu telli kuran yüzleri

Arif olan anlar mı üç beş kelam söylesin

Paslı yelkovan izi görmese de gözleri

Bazen arıya katar söze ezer mayayı

Kuru yerde ateşler için söker gülünü

Çarığına biriken çamurlu ip sayayı

Ötüşünden uçurur dalda topal sülünü

Onun yürek mahlası acılarda gizlidir

Goncayı Kerem eyler karanfili Aslıdan

Perde düşer limana bazı sözler sislidir

Gözlerinde çıralar bakışları paslıdır

Koca Veysel çınarın kovuğuna yarendir

Kurdu dinler böceği etrafında döllenir

Uzun yollarda umut tükenmez bir çarendir

Toprağı görmese de gönül gözü dillenir