Ahmet Yıldız Elveda

Daha baharında bile değildi

Gözleri umuda hasret

Yürüyordu preslenmiş bir hayata

Omzunda çantası yoktu okulun

Hayatı taşıyordu on üç yaşında

Çay tadındaydı işinin adı

Ama preslenmiş bir beden

Ağır yükü gözlerine taşımıştı

Çocukluğunu yaşa(yama)mıştı

Bir fabrikanın dişlileri arasında

Vicdanı ucuz iş bataklığında

İki kuruşa pazarlanan yarasalar

Kanlarıyla semirirler

Çocuk yaştaki işçilerin