Gecede Gül Ağlıyor

GECEDE GÜL AĞLIYOR

baldıran acısına çalan kekremsi bir tat

dilimde bıraktı hayat

ötelerken benliğimi cebren

ve beni karanlığa itmesiydi cezanın büyüğü

eşelenmiş kökleri duygularım körelirken

tümüyle taşlara vura vura

somurtkan ve mutat

gecede gül ağlıyor…

***

fırat'ın kenarında suya vurgun kayalar

yorgun düşmüş zamana yenilip   

gölgeler iki büklüm sürüm sürüm yedeler

–taş sürünmez demeyin-

onlar ebedi yayalar

yağmur suyu donar çözer taşları

düzler tepeleri rüzgâr

dibe çekilir inler

ay başımın üstünde

ben dururum tek ayak

ve gönlüm kalır mahzun

ay batar gece başlar doğar yıldızlar bir bir

yanıp sönmeleridir görünen telaşları

donup kalmış havada sanki bir kara leke

uçamaz gecekuşu  gözümde s i y a h nokta

geçtim bir taş sunakta

istiflenmiş kinlerin arasından

kaybolmadan içimde son meleke

koşan ateş yalayan

adamlar var kara-tren bakışlı -ki tanımam-

ellerinden gelir ölüm sinsice

ve hızla

geçer-gider üstümden kasırga

artıkları saçılır ortalığa özensiz

sesler güm güm güm - boş kovanlar arısı yok –

çukur/ca yollara düşer öksüz yetim ve dullar

yakar kara kara ağıtlar

önde nemrut arkasında ardıllar

ateşi halkalayan...

bir değil onar onar

dillerde bir hezeyan ve galeyan yaşanır

milyon gece örtüsüyle simsiyah çekilirken

dört ucundan tutanlar

esritmiş asırlık bir öfke nöbetinde

ılık ılık ciğerlerden akan kana

vampir s i n e k l e r konar

kalleş, kahpe mekanlar yataklık ededurur

şişirilir yataklar dar vadi geçitlerde

bir hain beni vurur bin hainse kudurur

az ötede seyreder acemiler

ışıltılı caddeler içerimde tıkanır

"a t e ş d e n i z l e r i n d e"

sürekli bir "s e y r-ü s e f e r" halinde

demir almış gemiler

aynalar sır ardında yansıtmıyor aksimi

gözlerimin içine hapsolmuş gibi alev

beni yakar durmadan

ecnebinin aleti "ölç-biç-keser" ellerde

yapmaktalar önceden planlanan taksimi

bu ara gözbebeğim karanlığa alışır

hazin mi hazin bir ses hapsolduğu kuyuda

taşların yankısıyla kulağıma ulaşır

vakit geldi k ı y a m / e t

küt küt atıyor kalbim ayakucunda yârin

başı bağlı

-ninemden miras- kara yazmayla

gecede gül ağlıyor…

acep neye alamet

(Elazığ, 30.09.2012)

Güneri Yıldız