Tacir

Yolsuzdu kadın

Olursuz günlerin pençesinde

Parlattıkça söndü sesi

Sesi sokaktı aslında

Kahverengide soluklandı

Bir tınıydı yetiyi dürten

İhtiyacın tanımsızlığında aciz

Susuz kaldı kelimeler ahenksiz

Sonra

İllettir bu arap rüzgarları

Ortalık yerde ayırır kökünden

Tomurcuklanan imgeler sunar

“Ha secret!”