Bir Tek Sensizliğin Gömleği Olmuyor

Dilim mi dil yoksunu,

Yoksa sözlerim mi kemiksiz?

Sokak lambasına yapışan sinek gibi,

Mutsuzum kendi etrafımda umutlu dönerken.

Gözden düşünce güneş;

Üşüyor bu gece yıldızlar yüzümden.            

Yıkanmak suya küfür görünmese, doğmak için yatılırdı teneşire.

Balığın gövdesinden sıyırılan kılçık gibi,

Çektiğim filmlerin yönetmenliğinden düşsem diyorum;

Düşsem de tutan olmasa.

Aynalarım izin vermiyor, keşke verse;

Versede parçalansa yüzlerim, saklansa her biri lahitlere.

Köpeğin sadakati boynumda,

Sadakamı bırakabildim gözlerine sadece.

O kadar çok inledim ki içimde,

Ellerine güller bıraktım kokusuna ortak olmaktan korkarak.

Bugün,

Yaşadığım pişmanlık,

Kahrım talihsiz zamansızlık.

Kader mi ?

Artık inanıyorum.

İsyan mı ?

Edemiyorum korkumdan,

Ama ağlıyorum çook derinden.

Bilesinki her elbise yakışıyor üzerime,

Bir tek sensizliğin gömleği olmuyor yüreğime.

Bu yüzdendirki,

Uluyorum her gece ufka, kendimden bile habersiz.

Bülent KAYA

İstanbul / 02 / 04 / 2013