Edebiyat ve Kültür Platformu
Harbi Mutluluk Neydi
Odanın loş ortamıyla aydınlanan ruhların, birlikte zaman geçirmesiyle doğmuştu mutluluk. Mutluluk bazen sobaların üzerinde pişirilen bir kestane bazende buharı üzerinde tüten bir demlikte saklıydı. Ortam loştu, ama her şeye rağmen hoştu... Sımsıcak gülümseyişlere çevirirdik rotamızı, annemiz sobanın loş ortamı ısıtmasını sağlarken. Asildik o zamanlar... Kanımıza dokunmazdı hiçbir şey. Güvercin kadar özgür, zeytin dalı kadar barış kokardık.
Babamız aldı mı eline kestaneyi bir bir dizerdi sabanın üzerine. Sıra sıra, narin narin, özenerek... Mutlu olurduk o an. Sobanın başına toplaşırdık ailecek. Sahtecilikle işimiz yoktu. Rol yapmayı bilmezdik. Gülüşlerimizde filmlerdeki sahneleri canlandırmazdık o yüzden. Herkes yerini yurdunu, nerden geldiğini bilirdi. Haa saygısızlıkta o zamanlar marifet değildi. Babamız yanlış bir hareketimizde gözlerini bize çevirdi mi, yere bakardık. Mahçuphane edelarla yüzümüz kızarı verirdi. O hareketi bir daha yapmazdık. Korktuğumuzdan değil, asilliğimizden...
Sonra yelkovan akreple düşman oldu. Kovaladıkça kovaladı. Zaman çok hızlı aktı. Ömrümüzden asırlar geçti. Teknoloji girdi hayatımıza bir daha da toparlanamadık... Ben içten gülüşlerimi ararken, sahte gülücüklere sığınak oldum. Zili çalan kapıyı açmamla birlikte tüm kötülükler odama doldu. Ben bir daha babamın elinden kestane yiyemedim. O sert ama uyarıcı bakışlarını üzerimde hissedemedim. Yıllara aldırmadan, sevgi tohumlarını yüreklerinde büyütenlere selam olsun. Harbi gerçek mutluluk onlarda mı?
Vesselam.
[Bu arada ben hiç babamın pişirdiği kestaneyi yiyemedim. Sobanın ambiyansında aile olanlara selam olsun.]
Babamız aldı mı eline kestaneyi bir bir dizerdi sabanın üzerine. Sıra sıra, narin narin, özenerek... Mutlu olurduk o an. Sobanın başına toplaşırdık ailecek. Sahtecilikle işimiz yoktu. Rol yapmayı bilmezdik. Gülüşlerimizde filmlerdeki sahneleri canlandırmazdık o yüzden. Herkes yerini yurdunu, nerden geldiğini bilirdi. Haa saygısızlıkta o zamanlar marifet değildi. Babamız yanlış bir hareketimizde gözlerini bize çevirdi mi, yere bakardık. Mahçuphane edelarla yüzümüz kızarı verirdi. O hareketi bir daha yapmazdık. Korktuğumuzdan değil, asilliğimizden...
Sonra yelkovan akreple düşman oldu. Kovaladıkça kovaladı. Zaman çok hızlı aktı. Ömrümüzden asırlar geçti. Teknoloji girdi hayatımıza bir daha da toparlanamadık... Ben içten gülüşlerimi ararken, sahte gülücüklere sığınak oldum. Zili çalan kapıyı açmamla birlikte tüm kötülükler odama doldu. Ben bir daha babamın elinden kestane yiyemedim. O sert ama uyarıcı bakışlarını üzerimde hissedemedim. Yıllara aldırmadan, sevgi tohumlarını yüreklerinde büyütenlere selam olsun. Harbi gerçek mutluluk onlarda mı?
Vesselam.
[Bu arada ben hiç babamın pişirdiği kestaneyi yiyemedim. Sobanın ambiyansında aile olanlara selam olsun.]
Harbi Mutluluk Neydi başlıklı yazı Dessas tarafından
02.05.2013 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 0
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.