Vakit Akşam Mekansa Gözlerin

Zamanın eskitemediği demlerden bir dem

Vakit akşam mekansa gözlerin

Bir varmış bir yokmuş

Masal misali,

Cümlenin sonunda bir nokta devamında iki yoldaş ve bir ünlem.

Noktalar koyuyorum isminin sonuna,

Uzun uzun, soluk soluğa susuyorum.

Baka baka ardıma,

Döne döne özüme,

Özüm, senden gidiyorum.

Vakit akşam ve mekan gözlerin…!

Göz bebeklerin bana cennet, pınarların zemzem,

Ak, ak ve akıt temizlensin niyetim,

Niyetim avuçlarda bir kor,

Niyetim, baş aşağı düşüyor,

Sen gel dersen duramam,

Sus…

Bağ bozumu ömrüm sana gül deremem,

Göz bebeklerinden geçtim dün gece,

Aydınlık olsa da vakit ben göremem.

Ölüm gibi bir şey bu ansızın ve her daim erken,

Gece koymuyor Azrail beni,

Ruhum ruhundan bölünürken…!

Paslı bir hançer olsa gerek şu sözlerin,

Kanasın diye özüm, kırılsın diye takatim, düşsün diye yerlere sevdam.

Ve diller, dillere destan,

Göz bebeklerinden geçtim dün gece vererek ömrüne gözlerimi,

Önüm arkam sağım solum sen.

Zamanın eskitemediği demlerden bir dem,

Vakit akşam mekansa gözlerin… !