Duvarın Ardındaki Çocuk

elleriyle perdelerken güneşi

gölgesinin saat on iki yönünde

topun peşinde koşturan

kısa pantolonlu yaşıtlarının

arasından geçip gittiğini

yanağına vurulan bir tokat gibi hissedecekti

hayatının, okul arkadaşının yakasına iliştirdiği

bir öpücük kadar düzensiz ve kirli geçeceğini

rüzgar güllerinden fark edecekti

ve fark ettiğinde ise her şey için

artık çok geçtiğini

ellerinde rüzgar gülleri ile dolaşan

kısa pantolonlu çocukların

çığlıklarından öğrenecekti

uzun replikler arasında gidip gelen

yaşlı bir adamın tesbih tanelerinden

saat sekiz yönüne dağılan

okul arkadaşlarına kadar

bu hayattan alacaklı olduğunu

boğazına bir yıldırım gibi düşen

hıçkırıktan öğrenecekti

tersine akan bir çağlayanın tam ortasında

suların durulmasını bekleyen bir balık gibi

elleriyle perdelerken güneşi

üç heceli bir kelimeydi yalnızca lösemi

mehmet gökhan damar