Aşkın Bir Ayarı Kalmadı

Giderayak büyüyen bir aşktı bizimkisi

Hüznü damağımızda kaldı.

Bir çığ olacaktık kocaman

Dağı yerinden oynatacaktık güya

Bir rüzgâr olacaktık şiddetlice

Kökünden sökecektik ağacı

Hepsi oldu bir rüya

Olmadı kusura bakma tavındayım şu an

Özür dilerim yapamadım kıvamındayım

Affet ne olur bir daha ki sevmelerime bırak

Bir daha ki sevdalarıma bak nolursun yalvarındayım

Sen hep sulardın hüzün çiçeklerini

Budardın dikenlerini

Ben hep koklardım sen diye o çiçekleri

Bilmezdim neden ayrılık koktuğunu

Ve hep sarı açtığını çiçeklerin

Dikenlerinin neden kalbimi yaraladığını

Hesap etmezdim

Şimdi anlıyorum hüznümün neden gözlerimde aktığını

Sana alışkındı ya ondandı

Güler geçerdim

Güller açardı geçerdim yanında

Kan olurdu beyazı sarısı pembesi

Renk alırdı canımdan ölür geçerdim

Güller güle güle el sallardı bana

Gül tutardı beni kırardım kafesi

Sana koşardım.

Koşaradım bir aşktı bizimkisi

Nefes nefese kalırdık bu sevdada

Ve ayrılırdık her gece

Kavuşurduk her sabah nice

Anlamazdık neden koştuğumuzu delice

Acelemizin neden olduğunu sevmeye

Anlayamazdık o vakitler daha

Durup dururken neden hüzünlendiğimizi

Aklımıza getiremezdik

Kaçargider bir aşkın yaramazlarıydık

Azaldık sonra 

Yok olduk birden

Bahçemiz sessizlik kesildi

Renklerimiz soldu

Tek kaldık bir anda

Oysa ne de çoktuk evvelde

Ne de kalabalıktık

Herkes aşkına çekildi

Kıyısına çekildi bireyselliğin

Viranesine kuruldu bilgisayarın

Artık sayarı kalmadı insanlığın

Aşkın bir ayarı kalmadı

İyiliğin bir gideri kalmadı

Güzelliğin bir ederi kalmadı

Kalmadı paşam kalmadı

Al sana modern yaşam!

Söverayak bir aşktı bizimkisi

Ben bu aşkı icat edenin diye başlardı

Her ayrılık sonrası küfrümüz