Ağladım

Nabzıma vuruyor bir derin keder

Kederi hayırla yordum ağladım

Bu keder ki beni perişan eder

Kendimi yollara vurdum ağladım

Üst üste yığılmış dertten öbekler

Bahtını bağlıyor mutsuz bebekler

Kahrından ölecek tüm kelebekler

Huzur-u mahşere durdum ağladım

Sabırla derdimi döşe sığdırdım

Türlü kederimi öşe sığdırdım

Gündüzler yetmedi düşe sığdırdım

Bu yüzden hayaller kurdum ağladım

Sabır derdim sabrı bilmezden önce

Kendimden öteye yoktum kendimce

Anlatır mı bilmem dil döndüğünce

Kendi ağlarımı ördüm ağladım

Hayat eksik rüya bazen de gizdir

Gözyaşı seline saklanmış izdir

Ölüme giderken korkunç sessizdir

Musallada kendim gördüm ağladım

Zamana küskünüm izin yok diye

Neden bu eziyet bana hediye

Adımı yazmıştım böyle sevgiye

Âdem nerde leylam sordum ağladım

Âdem Efiloğlu

Not: