Veda Veya Ali

/



Ali İsmail Korkmaz'a...




kışlara türkü söylediğin saatleri
alıp sapladılar göğsüme Ali
geceydi seslerine sarıldığım gülüşler
bitip gittiler birer birer

turuncu kadınlar turuncu adamların
kırılmış göz yamacında
bir açılıp bir kapanan çiçekler
yüz kamaştıran
emek emek işlenmiş mezar süsleri

ayaklarını kararttı yağmur
sen yürürken gülen peron sesleri
hepimiz yolcuyuz oysa yaşamak yolunda
bilinmez kiminin yurdu yeri Ali

üşüyerek bakıyorum gelinciklere
ölmeden az önce ağlatıyorlar beni
bir çocuk olduğunu düşünüyorum
bir küçük damla sokağın başında

yaşlanmadan kesilen nefesin büyümesi
şimdi hiç kullanılmamış sözcükler içinde 
kalışı şiirin şimdi bir uçtan bir uca
yürümesi ağacın şimdi
veda Ali
veya...


/