Kendi kendime kaç kez þu þekilde konuþtum: “Ey kalýn kafa! Sen de kör- saðýr – dilsiz oyununu oynasana!” diye. Yapamadým.

Herkesin kör saðýr ve dilsiz olduðu yerde gören, duyan ve konuþan her zaman suçludur. Biliyorum. Canlar yanýyor ülkemde ve ilçemde, görmezlikten gelmeye çalýþtým ama yapamadým. Oysa görmeyen ne de çoktu! Ýmdatlar geliyor her bir yerinde dünyanýn, duymazlýktan gelmeye çalýþtým ama yapamadým. Oysa ne de çok saðýr varmýþ! Haksýzlýklar oluyor gözümüzün önünde, susmak istedim ama yapamadým. Oysa ne de çok dilsiz varmýþ! Körlerin, saðýrlarýn ve dilsizlerin birbirini aðýrladýðý bir yerde elbette haksýzsýn! Bu körlük, saðýrlýk ve dilsizlik mecazidir bedeni deðil!

Ey iþitmeyen çoðunluk! Duyuyor musunuz beni! Ey görmeyen topluluk! Görüyor musunuz beni! Ey sessiz yýðýn! Konuþuyor musunuz? Kabul ediyorum hata mý, özür diliyorum sizden! Konuþtuðum anlattýðým için yanlýþlarý, duyduðum ve dillendirdiðim için olumsuzluklarý ve gördüðüm ayan ettiðim için kötülükleri!

Bir cenaze var karþýnýzda musallada. Siz kalkmýþ halay çekiyorsunuz. Kimse “Orada bir cenaze var;  ayýptýr, günahtýr, oynamayýn.”  demiyor.  Orada cenaze yokmuþ gibi takýlýyorsunuz ve sizin gibi düþünmeyeni de bu kör oyununa davet ediyorsunuz. Ayýptýr, günahtýr, yapmayýn.  O cenaze bir an önce defnedilmelidir.  Defnedilmezse ortaya yayacaðý koku ve yayacaðý hastalýklarla uðraþmak zorunda kalacaksýnýz.

Kadýný kör adamý saðýr eden bir toplumda; kadýna:  “Bak þu güller ne de güzel; boy boy renk renk!” derseniz olmaz.  Onunla dalga mý geçiyorsunuz? Ya da ayný toplumda adama:  “Bak þu melodi ne de güzel!” derseniz yine olmaz. Oyun mu oynuyorsunuz?  diye sorup cevap aldýðýmýzda kiþilerin istediði þeylere kör olacaðý ve saðýr kesileceði; istemediði durumlarý da göreceði ve duyacaðýný anlýyoruz.

Ýstediði þeyi gören ve duyan, istemediði þeyi görmeyen ve duymayanlarýn dünyasýnda hakikat nasýl yüzünü gösterir ve nasýl çýkar ortaya? Bir toplum düþünün ki duysun ama iþine gelmediði þeyi duymazlýktan gelsin, bir toplum düþünün ki görsün ama iþine gelemediði þeyi görmezlikten gelsin.

Bilerek yahut bilmeyerek her sabah birazcýk uyuþturucu almýþ gibi uyanýyoruz ve onun vermiþ olduðu uyuþuklukla kararlar alýyoruz, hükümler veriyoruz. Mahmur ve mahkûm bir þekilde kala kalýyoruz ortada, karalara saplanýyoruz kalýyoruz durmadan. Yürüdüðümüzü zannediyoruz oysa yerimizde sayýyoruz; konuþtuðumuzu zannediyoruz oysa susuyoruz. Bir toplum uyuþturulmuþsa saðlýklý bir þekilde düþünebilmesi ve düþündüklerini uygulayabilmesi nasýl mümkün olsun?

Yazar ve þairleri susan bir toplum kaderine razý olsun! Köhnemiþ duygularýna, çürümüþ saplantýlarýna, küflenmiþ önyargýlarýna kul olsun. Geçmiþin övgüsünden bir türlü kurtulamayan ve oraya demir atýp oradan çýkamayanlar bugünü nasýl idrak edip yarýný nasýl göreceklerdir? Ufuk ve çýðýr açacak kalp ve beyin ehli olanlara selam olsun.  Özgürce düþünebilen ve bunu dile getirebilen cesur adamlara selam olsun.

Eleþtirme diyor zavallýnýn biri, haddi aþma diyor çaresizin biri, çizgiyi geçme diyor yamuðum teki! Ýyi de had neresi, çizgiyi kim çizdi? Kýramayacaksak içimizdeki prangalarý ayaðýmýzý nasýl atacaðýz yarýnýn serin ve huzur veren sularýna! Bugünün kirli ve bulanýk akan suyu boðmaz mý hepimizi? Kral çýplak diyenlerin olduðu bir yerde emin olun ki her þey berrak olur.

Sen hep böyle zayýf kalacaksýn korkak adam! Ve baykuþun güneþten korktuðu gibi korkacaksýn hakikatten! Ya da güneþi yok sayýp kendisini dünyanýn aydýnlýðý zanneden ateþböceði gibi yalandan yaþayacaksýn sonsuza deðin! Ta ki biri kalkýp “Sen güneþ deðilsin ama!” diyene kadar!

Yaþayan cesetlersiniz ve birileri gücüyle, atýna binmek için sizi ayaklýk olarak kullanacak hep! Çünkü ceset olduðunuz müddetçe zayýflýktan kurtulamayacaksýnýz.  Esaretten çýkamayacaksýnýz. Ve ayaktakýmý olarak kalacaksýnýz.

Esnafýn biri þikâyet eder hiç durmadan olmasý gereken ama olmayan iþi yüzünden. Diðeri uyarýr onu daima: “Sus!” der “Ýncitme makam babalarýný? Yarýn olmaya ki iþimiz düþe!” Oysa iþimizin olmasý için o zevatlar oradadýr olmamasý için deðil ey halkým!

Öðrencin biri almýþ olduðu eðitim ona kazandýrmýþ olduðu özgüvenle haykýrýr: “Biz iyi yönetilmiyoruz!” diye. Kirli ve yýpranmýþ bir el aðzýný kapamaya çalýþýr hemen! “Ekmeðinle oynuyorsun evlat!” diye. Gençleri susan bir toplumun geleceði de suskun olur! Baþka bir kirli el o temiz aðza yüklenir yine : “Bu anarþist fikirleri terk et!” diye. Asýl anarþist asýl kirli olan sizin aðzýnýz o gencin deðil! Asýl ekmeðiyle oynanan susan herkestir. Oysa güneþtir hakikat! Karanlýðý kökünden sökecek olan, miskinliði atacak olan, yaþamý cennet edecek olan!

Kýz süslenme ve beðenilme uðruna harcayacak varýný yoðunu. Tek düþüncesi “Var mý benden daha güzeli daha þýk olaný?” kalkýp da ayaða “Evet senden daha güzeli var o da senin annendir!” diyemeyecek asla! Çünkü senin annenin elleri iþten dolayý nasýrlý, yüzü güneþin altýnda çalýþmaktan dolayý yanýk, yüreði onca yoksulluða ve darlýða raðmen yaz güneþi gibi aydýnlýktýr.  Derdi tasasý ailesidir; eþidir, çocuðudur. Senin gibi yalancý aynalara bel baðlamamýþtýr. Kimse kalkýp da “Kýzým bu ne haldir?” diyemiyor bugün. Þair boþuna dememiþ: “Elbet sefil olursa kadýn, alçalýr beþer.”

Erkek uyuþuk uyuþuk pineklemektedir. Saçlar o biçim giyim kuþam tam fiyaka… Yalnýz ne elde var ne cepte! Ne kalpte var ne beyinde!  Kimse kalkýp da “Oðlum tuttuðun yol yanlýþtýr!” diyemiyor bugün. Çünkü kimse nasýl söyleyeceðini bilmiyor. Bu yüzden konuþunca yere bakan toplumuz, gözlerin içine bakamýyoruz. Çünkü güvensiziz.

Toplum pasif ve miskindir. Toplum etliye ve sütlüye karýþmamaktadýr. Herkes tek tek mükemmeldir ve hatasýzdýr. Kendileri dýþýndakiler kusurlu ve hatalýdýr.

Fincancý katýrlarý gelip geçmektedir güle oynaya! Ürküten yok! Oysa bir “Ya Allah!” ünlemi dahi ayaða kaldýrýr toplumu. Bir “Ya Allah!” feveraný dahi yola düþürür kervaný.

Ey boþ kafa! Sen de eleðin as rafa! Havaya söylüyorsun onca lafý güzafý.  Kim yer kim içer sonra onca hoþafý?

Üç maymun deðiþti: Körüm, saðýrým, lalim

Budur benin en net halim!