Hüzün

Bir akşamüstü hüznüydü yine,
Gelincikler boynunu bükmüş,
Düşürmüştü nazlı yapraklarını üstüme.
Hazan vurmuştu bir demet güle
Solmuştu vefasız sevgilinin elinde
Sonbahar rüzgarıyla naif beden
Sarı kuru yapraktı biteviye sürüklenen
Nergisler de gözyaşı dolu
Dokunsan boşalacaktı gözpınarları
Her damlada korunaklı sevdam saklı 
Uyurum ebediyen yeter ki kal orada sen
Ağlamam yutkunurum ben.

Songül Bulut