Gönlüm

GÖNLÜM

Sevda mı bu gönlüm neydi bilemedim
Alev fırtınasıydı sanki, kavurdu sesin
Bir orman tutuştu yandı ruhum
Çırpındı kuşlar, kaçıştı böceklerim
Dağıldı dünyam, dağıttı hain

Gökyüzüne ulaştı savruldu küllerim
Çöktü barınaklar yıkıldı tüneklerim
Önüme düşen kor olmuş kozalak yüreğim
Söndürecek bir damla suyuna hasrettim
Vermedi insafsız gelmedi zalim

Anlat bana gönlüm neredeydi eksiğim
Göz pınarlarımdan çağlıyor sevgim
Sıradağlar oturmuş göğsüme inlemekteyim
Ne gücüm var kaldıracak ne de takatim
Kırdı kanatlarımı can dediğim

Kızgın çöllerde deli divaneyim 
İmkansız sevdama pervaneyim 
Haykırıyorum çıkmıyor sesim
Adını anmaktan tükendi nefesim
Bir selamı çok gördü yar dediğim.

Tarumar oldum mahşer yerindeyim
Öyle bir boşluk ki asla dolmuyor yerin
Sol taraf değil, eksik olan bütün bedenim
Ey gönlüm sen sevdin ben ödedim
Şimdi bir harabe bir viraneyim…

Songül Bulut