Kocaman Bir Kapı

En kötüsü de ne biliyor musun

Hiç çalmayacak olması kapının

Çocuklar bile çalıp kaçmayacak zili

Kapıda bile konuşmayan yüzümü görüyor herkes

Onunla bile kaçırabiliyorum gelip geçenleri önümden

Bazen aradan çekiyorum kapıyı

Belki yeniden denerler diye dokunmayı suskun yüzüme

Ben bile umutlanıyorum hatta

Belki dirençli çıkar biri

Ben sustukça tükenmez nefesi

Orda durmaya devam eder

Ama hayır, olmuyor bir türlü

Bakışların bir değmesi yetiyor da artıyor

O kayalık bölgeyi fark etmelerine yüzümde

“Nafile” demelerine yetiyor

“Tırmanıp en tepelere de çıksak

Bu yüz bizimle konuşmayacak

Kalbi susmuşların yüzlerinden çünkü

Sadece diliyle konuşanların

Bir anda dikiveren önüne kocaman bir kapıyı

Yanındayken ıssızlığıyla yapayalnız bırakan seni”