-Aþk buysa kalsýn, dedim. Kapýlmaksa bir sele, atýlmaksa bir ateþe, düþmekse bir uçurumdan kalsýn istemem. Ol yâre sel, ateþ ve uçurum olamadýktan sonra boðulsan ne, yansan ne, düþsen ne?

Ol yâre, deva olmadýktan sonra, ol yârin iþine yaramadýktan sonra býrak yarsýnlar kalbimi, lime lime etsinler canýmý, kanalizasyona akýtsýnlar kanýmý. Ne olur ki?

Kalbe giden damarlar týkalý bu aþkta! Akla giden damarlar devre dýþý bu aþkta!

Cereyana kapýlmadým deðil bu aþkta, oyuna gelmedim deðil, hileye düþmedim… Bile isteye, güle oynaya o cereyana kapýldým yüreðimi yüksek voltajlý bir aþkýn telleriyle sarmaladým. Çarpýldým da çarpýldým ol yâre, kapýldým da kapýldým ol aþka!

Oyunlara geldim aklým sýra kaybettim, kazýlan kuyulara düþtüm ve Yusuf zannettim kendimi birden, hileye duçar oldum kabullendim bir an, bile bile lades dedim bu aþka!

Suçum çok, hakkým olmadýðý halde sevdim, dengim olmadýðý halde kendimi salýverdim onun hülyalarýna, düþlerine girdim cesurca, gözlerine misafir oldum göre göre, kalbine kamp kurdum bile bile.

Ýliðime deðin hissettim yalan yok, içime iþledi bakýþlarý. Yüreðime kadar nakþettim itirazým yok canýmý okudu iðneleri.

Sonra kalktý bir gün:

-Sevgisizlikten geberiyorum, dedi. Yüzüme baka baka, kalbime basa basa dedi.

Nutkum tutuldu. Yaþlarým boþaldý saðnak saðnak. Sözlerim döküldü aðlak aðlak. Kýzmadým ona, kýzamadým. Üzmedim onu üzemezdim asla.

-Ne kadar da benziyoruz birbirimize, dedim ‘Ben de sevgisizlikten ölüyorum senin gibi… Çok zorluklar gördüm çok çetin aþklar yaþadým. Dalgalandým çokça kayalarý dövdüm kendimi keskinleþtirdim.

Uzunca baktý gözlerimin içine, süzdü ruhumu boydan boya, içime bir kez daha iþledi aþkýný delice, sonra þunlarý sarf etti ol sedefe benzeyen aðzýnda, inciler saçarak hem de:

-Dokunabilir misin gözyaþlarýma, silebilir misin yanaklarýmda süzülen incileri, dudaðýma deðen abý hayatý kurulayabilir misin? diye.

Onun neyi kast ettiðini neyi düþündüðünü anlýyordum.

Güldüðü vakit yanaklarýnda neþet eden ve gönle neþe saçan o ölümsüz gamzelerini ona söylediðim ve ‘bunlarý benden asla eksik etme!’ diye talepte bulunduðum gün, bana iyi olmadýðýný söylemiþti.

Onun iyi olmamasý benim iyi olmamam demekti. Onun huzursuzluðu, mutsuzluðu ve umutsuzluðu direkt bana tesir ediyordu.

Aþk böyle bir þey iþte: Ýki farklý can ama ortak hisler; acý ya da tatlý… Onun kýrýlmýþlýðý, kolumun kanadýmýn kýrýlmýþlýðýydý.

Ona eziyet veren bir sevdalý olmaktansa ona mutluluk veren bir aðyar olmayý isterdim. Her þey onaydý, onun çekim gücü vardý bende, onun alým gücü vardý her þeyimi, onun kapsama alaný vardý beni saran…

-Gönlümün sana meyli var, sana kastý… Gözyaþlarýnda boðulayým iste, yanaklarýnda konaklayayým yüzyýllarca, dudaklarýnda kalakalayým öylece… Sen üzülme tek, ezilme, darýlma, küsme, kýrýlma, incinme… Bak bütün bu gönül incitici kalp kýrýcý sözcükleri yüklendim, alýp götürüyorum senden çok uzaklara. Seni kimse kýramaz bu ben bile olsam tavrým net olur. Cezamý kesiyorum kendime.

Sözlerimdeki samimiyet onun kalbine isabet ediyordu. O dünyalar iyisi kalbi ve o dünyalar güzeli gözleriyle bir olup bana bakýnca elim ayaðým iç içe giriyordu. Daha bir seviyordum onu, yeter ki bahanem olsun.

Islak kirpiklerini yumdu uzunca, sonra açtý kocaman kocaman gözlerini ve yutkundu, tam bir þey diyecekken sustu.

-Ama buna hakkým yok, dedi. ‘Ne sana bunu yapmaya hakkým var ne de kendime. Yanlýþ zaman yanlýþ insana demir attýn sen.’ diye devam etti.

-Küsmüþsün sen, dedim. ‘Hem de çok derinden ve içten.’

-Küsme deðil kýrýlma var sana karþý, dedi.

-Haddim deðil seni kýrmak, üzerime vazife deðil çünkü iþim seni sevmek 24 saat! Sen kýr beni, üz beni, sil beni, it beni… Bunlara itirazým yok ama ben seni kýramam, üzemem, silemem ve itemem uzaklara. Gidiyorum o vakit, seni kýrdýðým için affetmeyeceðim kendimi. Sen kesme cezamý ben eza mý biliyorum. Bu yaþamda verilebilecek en büyük ceza sensizliktir bana bu dakikadan sonra. Kalp kýrýklýðýný alacaksa eðer yokluðum,  gidiyorum senden sonsuza deðin. Gidiyorum senden… Gözümün yaþýna bakmadan, dinlemeden hiç kimseyi… Senin kýrýldýðýn bir dünyada, benim kýrýlmadan durmam hak deðil! Sen kýrýlma tek ben kýrýlýrým orta yerimden… Sen üzülme tek ben üzülürüm sol yanýmdan… Seni neden kýrdýðýmý bilmiyorum, senin niye kýrýldýðýný… Sadece seni böyle bir hisse saldýðým için,  seni böyle bir fikirle baþ baþa koyduðum için üzgünüm. Özür diliyorum senden, af diliyorum. Haddim ve hakkým deðil ama yine de söylemek istiyorum: Seni seviyorum.

- Buna hakkýmýz yok, dedi. ‘Buna hakkýmýz yok; bunu ikimize yapmaya ne senin hakkýn var ne de benim hakkým var.’ diye devam etti gözü yaþlý yüreði kanlý bir þekilde.

-O vakit susuyorum, dedim. Sayýklamalarým geceden geceye, aðlamalarým saniyeden saniyeye, susmalarým ecelden ecele… Gel hecele istersen son bir kez: “ Susuyorum sana, gidiyorum senden! Hoþça kal sevgili! ”