Nihade

-Aşk nasıl sizde? diye sordu güzel Nihade.

-Gördüğün gibi!  dedim.

-Anlatır mısınız? Âşık olduğunuzu nasıl bildiniz? Özelse zorunlu hissetmeyin anlatmak için!

Aldım sazı elime ve başladım anlatmaya.

-Hep ulaşılmaz ve uzak… Aranıyorsa, her an akla geliyorsa, özleniyorsa, meşgul ediyorsa zihnini ve kalbini işgal ediyorsa…

-Bu çok iyi aşk kalbin işgali! Muhteşem! dedi coşkuyla.

-Meftunuysanız, mecburu… Bir selamı için ağzının içine bakıyorsan ve o ağza düşecek denliysen, heyecanlanıyorsan sebepsiz, mutlu oluyorsan onu her gördüğünde ve yüreğin elinde tam tekmil ona koşuyorsan aklın pür dikkat ona kesiliyorsa…

-Bunlar çok güzel hisler, dedi.

Bitmedi daha dur…

-Her zerren onu arıyorsa ve arzuluyorsa, içinde infilak edecek denli onu büyütüyorsan… sözümü bitirmeden araya girdi yine Nihade.

-Söyleyecek ne çok şey varmış? Ne güzel!

Güzel olmaz olur mu? Senin olduğun bir dünyada yaşamak güzel değil de nedir Allah aşkına? Diye mırıldandım.

-Tüm bunlar aşk olsa gerek diye düşünüyorum.

-Her zerreniz de bunları hissediyor musunuz? Hepsi sığar mı insanın kalbine bedenine?

-Bu yüzden taşıyorum ya kelime kelime! Bu yüzden baştan ayağa ask kesiliyorum ya! Aşk kalbin ifrazatıdır Nihade! Konulmuş demektir Nihade, kalbe konulmuş yahut bırakılmış… Aşka dursun diye değil mi Nihade?

-İnsan kaç kez bunları hisseder? diye sordu Nihade.

-Bir kez ama kalben tıka basa hisseder. Sonrası yansımadır.

-Ama çok güzel ve romantik! dedi ve sustu bir müddet. Ah Nihade, sen sustuğun anların toplamısın ve anlamısın. Ne güzel susuyorsun? diye içimden geçirdim. Sonra:

-Çok uzun susuyorsun. Aşk susmaktır. Ve o kadar güzelsin ki çok güzel susuyorsun. Güzelliğin her şeyine sinmiş. dedim. Yanıtladı az sonra:

-Susamaktır aşk! diye.

-İftardaki bir bardak suya susar kanar gibi susamaktır hem de! Susma lütfen, susama! dedim ve sustum ben de!