Vedasızım

veda/sızım

özlemekmiş aşkın bir diğer adı

severken de terk edermiş yürekler

ve kaderi ölüm olan bu aşkı

defnederken renksiz bir kefen ile

vakitsiz, ecelsiz ve sessizce

sahipsizce

gitmeyi de bilmek gerekirmiş

berdel edip  bir sükûtun sesine

İftirakı çaldığında kampana

kor alevden bir gömleği giyinip

belki bir serapta bulurum seni

Satır satır nakşolmuşsun hücrelerime

başımda kavak yelleri, saman sarısı düşlerim

büründüğüm hüzünlerde bulurum seni

avunurum hayalinle

varlığın yeter sevgili

ömrü hayatından silmişsen adımı

gidiyorsan ardına bakmadan

yolun açık olsun

ve bahtın güzel

gül cemalin, o mah yüzün hep gülsün

gülümsün, gülfemsin, gülzârımda solmayan

dilerim ki

uğramasın ne dert, ne keder sana

varlığın yeter sevgili,

gülümse, dört elle sarıl  hayata

gül sen

hep gül sen…

veda/sızım

mevlüt gözde