Bana Aşkını Fısılda

Bana aşkını fısılda

Uzanmasın ellerim yâr, ne çıkar?

Dol zifir karası gecelerime.

Kehkeşanım,ışığım ol

Huzme huzme…

Köz sarmış yaralarıma merhem;

Uykum,sevincim ol sensizliğime.

Çal bir Ankara havası;

Türküm ol

Aşkın varoşlarında

Eşkıya kılıklı med/cezirler abanırken kuytularıma

Dilimden düşmeyen şarkım,

Ay kesiğim, güneş yanığım.

Ses verdiğinde martılar

Dalga seslerinde bul beni.

Süzülüp kıyılarıma

Kor bir alev gibi düşerse diline adım,

Hüzzam bir beste gibi nakarat nakarat.

Nuh tufanlarında,

Tutuklanmış bir hücrede

Ölümcül habis bir ur misali…

Bir eylül ağrısı vurmuşsa sol yanına

Irgalanıp alaz alaz…

Başında eserse kavak yelleri

Zor geldiğinde sancılar;

Gözlerinde yaş kurutursa ağıtlar,

Yorgun akşamlar avutuyorum kirpiklerimde,

Gözlerim uykuya küs.

Solgun güneşler sürerek sabahlarıma,

Alnıma kazınmış derin izinle

Hicaz bir şarkıyı fısıldar gibi...

Desem günah,

Avutarak kimsesizliğimin sesini

Hücrelerimde sensizliğin dikenleri,

Cemalini çiziyorum tuvalime.

Sükûtumda demleyerek

Susuyorum, susturuyorum

Sessizliğini gecenin,

Aksanı bozuk bir lisanla.

Kendine yabancı

Viran bir şehre varıyorum.

Ecnebi bir şehrin varoşlarında

Çıkmaz sokakların birinden diğerine,

Sapaklar eskitiyorum labirentlerinde.

İbrahimî bir ateşle

Harran'ın orta yerinde