Bilmiyor Muydun Kalbim

Bir gün bu günlerin geleceğini biliyordun be KALBİM,

Bu yazılanları okuyacağını biliyordun gözlerim, bu duymak istemediğin sözleri duyacağını da biliyordun be kulaklarım.

O kokuyu bir gün duyamayacağın için, içine çekmedin mi teninin kokusunu derin derin. Kollarım özler o güçlü bedeni diye sıkı sıkı sarılmadın mı bırakmak istemezcesine. Gözlerine bakıp derin derin iç çekmedin mi bir daha göremezsem kahverengi gözleri diye. Öpücükler kondurmadın mı dudaklarına, boynuna, yanaklarına hayallerimi süslesinler diye, ellerini ellerinin içine aldığında bir daha bırakmasın diye dualar etmedin mi? Beraber olduğunuz zamanlarda saatler çalışmasın, zamanlar dursun diye Allah'a yalvarmadın mı?

Ama tüm bunlara rağmen bir gün bu günlerin gelip çatacağını bile bile geceler boyu ağlamadın mı?

Öyleyse neden hala gözlerin yollarda, kulakların kapının zilinde, neden hala elinden düşürmüyorsun o telefonu, bir haber bekleyerek heba ediyorsun onca zamanı ve kendini.

Hiç yakışıyor mu o zümrüt gözlere yaşlar, hiç yakışıyor mu senin gibi yürekli bir kadına gece karanlık çökünce, yastığa başını gömüp iç çekerek ağlamak.  Küçük bir çocuk gibi sığınmak için onun kucağını aramak.

Yakışıyor mu söyle bütün zorluklara rağmen dimdik durmuş o başa eğik durmak, artçı sarsıntıların hiç sarsmadığı, güçlü depremlerin bile yıkamadığı bedene iki büklüm olmak yakışıyor mu?

Ölene kadar eğer bana sadık kalırsan, bende senin olacağım diye söz verirken bunun bir rüya olduğunu bilmiyor muydun sanki de gerçekmiş gibi delice bağlandın. Daha neler neler…..

Yaaaa işte böyle be kalbim tüm bunları bildiğin halde neden bu çöküntü ve kendinden geçmişlik. Bu günlerde geçecek yakındır, serçe ağlayacak bir gün ve onun için atan kalbin duruverecek. İşte o zaman her şey bitecek, MERAKLANMA AZ KALDI…