Bana Seni Soruyorlar

bana seni soruyorlar insan bu kadar da mı cahil olur

tarife yetmez kelimelerim, ifadem kafi değildir seni anlatmaya

kusura bakma sevgili,  dağarcığımdaki tek sözcük sensin

bana seni soruyorlar

adını duyan bir daha dilinden düşürür mü?

insan bu kadar mı habersiz olur, sensiz yaşar

gözlerine bakan, gözlerini gözlerinden nasıl alabilir ki?

mıknatısa gerek yok, çekim alanına giren nasıl çıkacak ki!

kirpiklerin cana batan ok değil de nedir Allah aşkına?

bana seni soruyorlar

insan bu kadar da mı gafil olur, sabah güneşi görmez mi?

akıl etmez mi aydınlığını, güzelliğini hesap etmez mi?

seni gören milyon kere daha seni görmek istemez mi?

sesini duyan  bin defa daha duymak istemez mi?

sen bu alemin bağrındaki inci değilsin de nesin şimdi?

insan gözlerine düştüğü yâri nasıl anlatır bir başkasına

ömrünü ömrüne doladığı bir yaşamı nasıl anlatır onu yaşamayana

elini tutmadığı bir elin sıcaklığını ve huzurunu ve güvenini

nasıl tarif eder o eli tutmayan birine

kalbine girmediği bir kalbi insan nasıl anlatır bir başkasına

seni yaşamayana seni anlatmak imkansızdır

sen olunca kıyamet kopsa  umurumda olmaz

mesela savaş olsa,  mesela gözüm aksa, mesela canım çıksa

önemsemem o kadar da, kalsam darda, düşsem yarda...

diyelim ki alem bana düşman kesilse, başım kesilse, sözüm...

hiçbir şey ve hiçbir kimse senden daha yakın değil bana

rabbimden sonra şah damarımdasın, ah etmem sana

deprem sensizlikte olur, yangın yokluğunda çıkar

sel hasretindendir, varsa bir cinayet gitmendir

sen olmayınca her yer  cennet olsa  umurumda olmaz.

çiçek, çiçek midir yokluğunda, böcek, böcek midir sensiz?

bana seni soruyorlar başlıyorum kendimi anlatmaya!

anlamıyorlar.