H İçim Yanıyor

  

 

Özlemin büyüklüğü
gidenin ardından yakılan mendiller kadardır
Gönüllü teslimiyettir
kirpiğimizden inen damlalar
bir bakıma fetrettir
En sığ inleyişimizdir bu
Köz üstüne düşen her yaş
sînimiz üzre değen dingin bir bekleyiştir


Kalp sızısı
ve dil yarası aşktan aldığımız hatıralar
Yol uzun
düşmek de var kalkmak da bu uğurda
düştüğün yerde kalmak da


Sanma ki ay ışığı hep geceyi aydınlatacak
kimi zaman
hatta en çok da sabahın bağrını yakacak
Sırf bu yüzden belki de
Kızılırmak rengini s'aklayacak


Vedanın kapısı aralandığında
incinmişliğin hıçkırığını tutmak zordur
Giderken kalır insan
dahası kaldığı yerler ağlar ardından


Sıla ağıdında gurbet türküsüdür bu bir bakıma
aynı yorgan altında susuzluğumuza değen titremedir
Avuç içi yangısıdır
İnce bir çizgidir yardan düşerken
dileriz ki yâr tutsun ellerimizden


Ve ihtimaller
iki yakamızın en uzak iklimine gömüldüğünde
En çok da yol boyu biriktirdiğimiz tozlar
ayaklarımızı öptüğünde
pişman-ı nâdîm oluruz
İnancımızın en taze yerine inince sabırsızlığımız
o noktada seğirir şefkatli yanlarımız


Ucu sökük bir kalp hırkasıdır giydiğimiz
yarısı yamalı
yarısı yaralı
Neresine değsen orası kanayan ezgilerin dillenişi say bunu
Viran bir bahçenin gazel sesi
her sevdanın doğaçlama nefesi


H'içim yanıyor
İstemez miydim ben de
ellerimde zeytin dallarıyla uzanayım dizlerine
Avlumda hep çocuk çığlıklarıyla tutayım
özgürlüğün iplerini
İstemez miydim
sarı saçlarımı bağlayayım deli gönlüne


Sevdaya ortak olmaz
unutma
Aşka şirk koşulmaz
Hep yek gelmeli
çığ altından masumiyeti tutup kaldırırken ellerin


İnce sızılarla bâkî selamlar uçururken ardından
sen yine de öksüzlüğünle sarıl boynuma
Gök kadar sakin bir ben
birde derinden kanayan maviler bıraktım kapına
düşürme ellerinden


Birgün kanatlarımız sarıldığında
yeniden ereceğiz gökyüzüne
sana söz
Ellerimizle su taşıyacağız
Eylül'ün bağrına
ve mutlaka öldüğümüz yerde var olacağız