Firuzan

 

 

Ayrılık
Gün batımlı kokusuyla
Uzak diyarların yolcularını ağırlıyor
Biz ise yine üvey kaldık yâr kapısında

Ne masallarda bahsi geçen kuşların kanadında saklı baharlarımız
Ne de topal karıncaların taşındığı topraklarda bekleyenimiz var

Dünün gerçekleri bu günde silinmiyor
Korkuyorum
Yarın da aynı tazeliğiyle dimağımızı yakacak közler

Hatırlar mısın
İki lafın belini kırdığımız esmer geceleri
Bölüştüğümüz ekmek
Hatta kavga ile
Nasıl da sarışın sabahlara bağlamayı bilirdik karanlığı

Ah! Asırlık bir çınarın gölgesini sahiplenmekti yaptığımız
Umudun rengi hep maviydi
Gece çökünce üstümüze
Derinleşirdi türkümüzün adı
Ay düşürünce ışığını elinden
Gökyüzünün köşkünde güne uyanırdık

Tütün ve duman
Bir küllük dolusu nefes biriktirmişiz bu güne Firûzan!
Geçmiş geçmemiş hala
Adımlarımız uzak belki ama
Yüzüm yüzüne dönük her daim

Sıla ağıdında gurbetin ömrünü kısaltmaktı tek arzum
Bil ki özlendin
Bekliyorum
Akasyalar açarken