İsimsizlerin

Belki sadece sarılmalıyız…

Hiç konuşmadan,

Gözlerimiz sımsıkı kapalı.

Kollarımız herhangi bir ulu çınara

sarılı incecik sarmaşık dalları.

Öyle naif, öyle sıkmadan dolanmalıyız birbirimize.

Başını koyduğunda omzuma,

Teninin kokusu genzimi yakmalı.

Sarılmalıyız belki sadece…

Hiç susamadan,

umursamadan ayaklarımıza inen kara suları

gürül gürül akan dünyadan alıp payımızı

huzuru içmeliyiz kana kana,

bu iki kişilik tecritde.

Yok olmalı, yok olsun yüzüm

saçlarının gölgesinde.

Günlerce…gecelerce…

Sadece sarılmalıyız belki…

Ötesine gerek yok.

Ötesine yürek yok.