İsimsizlerin

ne parası vardı, ne doğru düzgün bir işi,

aldırmazdı…

biraz denize tutuşurdu yüreği

temmuz akşamları,

güneşten gizli saklı…

biraz da yalnızlığa içerlerdi,

paylaşamadığında çayını.

Rüzgarsız başaklara benzerdi,

dolu, eğilmiş ve sessiz…

Gökyüzünden yıldız toplar,

yıldızlardan hayal yapar,

hayallerini bedavaya satardı…

belki bu yüzden

kimi deli dedi kimi şair…

Şimdi nerede, nasıl, ne yapıyor

Allah bilir…