Yorgun Tepe Anaları

“Yüreği karıncalı güvercinler/

Tünek/tepe sırtlarından ayaza düşer

Benleri…”

El salla!

Birazdan söz esvaplarına

Yama tutuşturacak kadın

Avlusunda diken olmuş saçlarını

Yolacak/

Kınnap tellerini boğazına buracak

Nefesli bir ömrün/

Nefessiz bağlarında

Goncaya duracak…

Sorulur;

Sivrisinek cızırtısına esir kızlara

Cibinlik ayininde yüzleri

Yulaf kesiği elleri

Sarnıç ayakları

Yele bağlanmış

Salları…

Viran kömürlüklerin

Verandasında ekmek açar

Yufkaya teri damlar

Erişteye emeği

Tellere düşer

Topaklanmış

Yumağı…

Kundağa kına damlar

Yorgun tepe kuzlarında

Yumru sırtı/

Odun küfesinden

Kalp eğirir/

Yüne banar gözyaşlarını

İki dirhem olmayan anızlarına

Su çeker bahtından…

Ateşi örükler

Mumu körükler

Sevda cicimleri dokur

Sıraya durmuş nazlara

Şimdi!

Kuru bir yorgana serilir kadınlar

Kızıl şal düşer yüzlerine

Gün alazı bakışları

Duaları işlenir ipek özlü

Kanaviçelere…

Er kişi niyetine/